44 OVER DE TAMME GANZEN. 



levende veeren bezitten en die voor ƒ 3 de kilogram worden verkocht. 

 De 30 jongen geven nu 7.5 kilogram veeren, waarvoor ƒ 22.50 wordt 

 ontvangen. Aan vederen trekt hij dus van de ganzen, voor het getal 

 dat hierboven is opgegeven, ƒ 75,50. 



De geslachte en van veeren ontdane ganzen , die een gewicht van 5 

 tot 6 kilogram bezitten , worden nu , om te worden gegeten , verkocht , 

 en in den regel kan men stellen dat voor iedere gans kan worden ont- 

 vangen van ƒ 2 tot ƒ 2.50. Stelt men gemiddeld den prijs op ƒ 2.25, 

 dan leveren de 30 jonge ganzen ƒ 67.50 op. Telt men hierbij de op- 

 brengst van de veeren, dan komt men tot het resultaat dat 1 gent 

 en 3 ganzen des jaars eene opbrengst kunnen geven van ƒ 143. Die 

 opbrengst kan echter lager dalen , als de gans het ongeluk heeft gehad 

 geen 10 jongen maar een minder getal groot te brengen; maar ook 

 kan de opbrengst ruimer zijn, als zij aan een dertiental jongen het leven 

 schenkt en het geluk heeft dat de dood haar geen enkelo ontneemt. 



Sommige boeren nemen in het begin van den winter de ganzen uit 

 de weide om ze te mesten , wat zeer goed met gekookte zwarte haver , 

 die men in een bakje met water werpt, kan geschieden. Zij worden 

 dan in een klein hok in het duister gezet, en voor eene maand goed 

 gevoederd ; 25 liter haver is voldoende ; zij bereiken in den regel , als zij ge- 

 plukt zijn, een gewicht van 8.5 tot 9 kilogram. Van de vette ganzen 

 hebben de veeren meer gewicht aJs zij na haren dood geplukt worden 

 dan van eene magere of grasgans. 



Tot het gewicht van 6.5 kilogram bij weideganzen, van 9 kilogram 

 by gemeste ganzen, worden de dikke grauwe gebracht. De bonten en 

 witten blijven in den regel lichter. 



Sommige boeren geven aan de mestganzen kleine roode of gele wortels 

 die men verdeelt. Dit voedsel heeft het nadeel, dat het vel zoo week 

 en onvast wordt, dat het bij het plukken der veeren, nadat de gans 

 geslacht is , voor een deel bij kleine stukjes aan de uiteinden der vee- 

 ren blijft vastzitten. 



Ik heb den lust niet om de wreede wijze van mesting der ganzen, 

 zooals in Polen, in den Elzas en bepaaldelijk in Straatsburg plaats 

 heeft, te beschrijven. Ik heb een innigen afkeer van alles wat naar 

 wrcedaardigheid zweemt ; en van het koude, verschrikkelijk ongevoelige 

 proza, waarmede sommige schrijvers martelingen van dieren beschrij- 

 ven en aanprijzen , als daaraan eenig voordeel verbonden is , . wend ik 

 niot alleen mijne oogen, maar zooveel mogelgk mijne gedachten af. 



