54 IETS OVER DARWINISME. 



dingen van vele dieren op overblijfselen uit den historischen tijd 

 gelijken op thans voorkomende dieren, maar dat bewijst geens- 

 zins dat ook deze onder gewijzigde levensomstandigheden geene ver- 

 andering zullen ondergaan. Het vermoeden ligt dus voor de hand dat 

 haas en konijn b. v. of paard en ezel afstammelingen zijn van één paar 

 stamouders. Maar waar zijn nu de tusschenvormen én tusschen paard 

 en ezel én tusschen deze en hunne stamouders? Men treft deze tus- 

 schenvormen tusschen twee verwante diersoorten slechts zelden aan , en 

 hiervoor zijn verschillende redenen. Darwin zegt dat de soorten , terwijl 

 zij zich vormen , er naar streven om zich van elkander te verwijderen 

 door hare kenmerken, en niet om tusschenvormen voort te brengen, 

 derwijze, dat er alleen tusschenvormen zijn voortgebracht tusschen iedere 

 oorspronkelijk bestaan hebbende soort en de daarvan afstammende; 

 ten tweede hebben zulke tusschenvormen slechts in kleinen getale be- 

 staan, wijl zij niet in staat waren om zich te schikken naar de om- 

 standigheden , die de veranderingen veroorzaakten ; ten derde kennen 

 wij slechts een klein deel der vormen, die in fossilen staat in de be- 

 zinkingsrotsen zijn bewaard gebleven, daar talrijke fossile voorwerpen 

 vernield zijn zonder voorafgaand wetenschappelijk onderzoek en een 

 nog grooter getal in de rotsgesteenten zijn verscholen gebleven; ein- 

 delijk moeten de dierlijke en plantaardige overblijfselen , die in fossilen 

 staat in rotslagen zgn overgebleven , slechts een klein deel uitmaken van 

 die voorwerpen , welke gedurende geologische tijdperken hebben geleefd , 

 zoodat vele vormen ons altijd onbekend zullen blijven, dewijl zij niet 

 bewaard zijn gebleven in fossilen toestand. 



Uit het behandelde volgt , dat wij dan ook bij vele dieren sporen van 

 organen zullen moeten aantreffen , van organen , die bij andere volle- 

 dig ontwikkeld zijn, en dat wij als bewijzen van dien gemeenschappe- 

 lyken oorsprong punten van overeenkomst bij overigens zeer verschil- 

 lende dieren zullen moeten vinden. Bij het nagaan van bijzonderheden 

 hieromtrent kunnen wij den mensch wat meer op den voorgrond plaat- 

 sen. "Men kan, zegt darwin, niet één van de hoogere diersoorten noe- 

 men , die niet een of ander in rudinientairen toestand (d. i. een overblijfsel 

 van eenig by voorouders volkomen of bij andere soorten volkomen ontwik- 

 keld) verkeerend deel bezit , en de mensch maakt geen uitzondering op dien 

 regel". De rudimentaire organen moet men onderscheiden van die, welke 

 in wordenden toestand verkeeren, hoewel in sommige gevallen de on- 

 derscheiding niet gemakkelijk is. De eerste zijn of bepaald nutteloos. 



