IETS OVER INSEKTBN. 91 



de Onzelieveheersbeestjes wordt tegengegaan; ook enkele slaipwespen , 

 hebben deze bij tuinlieden zoo beruchte insekten den oorlog verklaard. 

 De bladluizen (Aphidina) leven in groot aantal bij elkaar, en gewoon- 

 lijk leeft op een bepaalde plant ook een bepaalde Inissoort. Voornamelijk 

 leven deze parasieten ten koste der sappen, en daardoor kunnen zij de 

 plant dikwijls doen sterven en ziekelijke veranderingen doen ondergaan. 



Sommige mijner lezers zullen wel eens populierbladen gevonden 

 hebben, waarvan de steel gedraaid was en een holte had gevormd. 

 Welnu, dit was het gevolg van het wonen van bladluizen op den po- 

 pulier. Toch is het uitzuigen der sappen niet het eenige kwaad, dat 

 de bladluizen aan de planten doen; zij scheiden gewoonlijk een kleverig 

 vocht af, waaraan de kiemkorrels van schimmelplanten gemakkelyk 

 blijven hangen en daardoor op de bladen tot ontwikkeling komen. Het 

 is daarom gelukkig dat een te groote vermeerdering dezer woekerdier- 

 tjes belet wordt door de genoemde kevertjes en sluipwespen. Ook 

 op de rozen treft men vaak bladluiskoloniën aan , hetgeen voorzeker 

 aan alle tuinliefhebbers bekend is. Wanneer men nu een dergelijke 

 kolonie nauwkeurig beschouwt, ziet men vaak een kleine sluipwesp, 

 welke met haar eierlegger de huid van een der luizen tracht te door- 

 boren en een eitje er onder te brengen. Wanneer dit gelukt is, zal 

 de luis haar levenswijze er niet om veranderen; zij groeit wanneer 

 zij nog niet volwassen is , vervelt op bepaalde tijden en het aanwezig 

 zijn van het eitje wordt alleen door een zwart vlekje aangetoond. 

 Weldra echter is het eitje uitgekomen , de larve voedt zich ten koste 

 van de bladluis , en nu is zij spoedig van uitputting gestorven. 



Op dezelfde wijze als de Ichneumoniden handelen de Parasietvliegen. 

 Deze insekten behooren tot de orde der tweevleugeligen en brengen 

 niet weinig tot de verdelging der schadelijke rupsen toe. 



In de jaren 1844 en 1845 hadden de dennenbosschen in Gelderland 

 veel te lijden van de zoogenaamde dennenrups (Trachea piniperda). 

 De jonge rupsen sponnen de naalden bijeen en doodden hierdoor de 

 pas uitgekomen loten. Bosschen over een uitgestrektheid van honderde 

 bunders werden vernield. Toen echter maakte een soort sluipvlieg 

 {Nemoraca glahrata) zich bijzonder verdienstelijk. Men vond dat, opeen 

 aantal van 6000 rupsen , 4000 met larven dezer vlieg waren bezet : 

 de verdelging der rupsen en het behoud van groote uitgestrektheden 

 bosch dankte men aan de Kemoraca. Nog op een andere wijze kan 

 aan de verwoesting een einde gemaakt worden, ofschoon geen dezer 



