GEHEUGEN EENER WESP. 



Een correspondent uit Sneek — wiens onderteekening echter te on- 

 duidelijk is , om zijn naam hier te kunnen opnemen — deelde ons 

 onlangs het volgende mede , waaraan wij gaarne eene plaats inruimen. 



"Voor eenige dagen in mijn tuin langs een bed, bezet met jonge 

 moesplanten, wandelende, zag ik eene wesp een aanval doen op een 

 dier groene rupsen, die zulk een vernieling onder deze planten teweeg 

 brengen. Door de schermutseling die ontstond, vielen beide op den grond, 

 naast den stam der plant. Toen de rups geen teeken van leven meer 

 gaf, poogde de wesp er mede weg te vliegen, doch de last bleek te 

 zwaar. Nu begon ze haar prooi doormidden te knagen, waarna ze met 

 de eene helft wegvloog. Ik was uiterst nieuwsgierig of ze terug zou 

 komen om ook het andere gedeelte weg te halen , en mijne verwachting 

 werd bewaarheid. Na verloop van vijf of zes minuten zag ik de wesp 

 reeds terug keeren. Ze was kennelijk onzeker omtrent de juiste plek, 

 waar het achtergelateue zich bevond, ofschoon ze, door het beschrijven 

 van een kringetje rondom den stam van vier of vijf plantjes vóór ze de 

 rechte gevonden had, bewees , dat ze met oordeel te werk ging om haar 

 doel te bereiken. 



Nadat de wesp het gevondene tusschen hare pooten had gepakt, ver- 

 dween zij er mede in dezelfde richting als de eerste maal." 



EIGENDOMMELIJKE WIJZE TAN tlJKYERBRANDING. 



Ziehier wat men leest in de Revue scientifique van 18 November 

 1876, p. 504. 



"De bodem van Nieuw-Orleans is te moerassig dan dat men er de 

 dooden op de gewone manier in zou kunnen begraven. Men handelt 



