114 OVER HET METEN VAN TIJD. 



(fig. 12) en verder om het week ijzeren staafje loopt, waarmede wij zoo- 

 even kennis maakten (zie fig. 9) , om daarna naar de andere pool der 

 elektriciteitsbron terug te keeren. Dewijl de elektriciteit nn van de eene 

 pool door de metalen geleiding naar de andere kan vloeien , zal het ijzeren 

 staafje magnetisch zijn, het stukje week ijzer, dat zich aan den hefboom 

 bevindt, aangetrokken worden en dus de stift van den hefboom tegen 

 het met roetzwart bedekt papier drukken. 



In het punt R van de metalen geleiding is een metalen draad vast- 

 gesoldeerd , die eindigt in een veer ü ; evenzoo gaat van S een draad 

 uit, die in T een plaatje vormt. Laat men de veer U aan zich zelf 

 over, dan drukt zg tegen T. Maar een zijden koordje houdt ü van 

 T verwijderd. Dit koordje is vastgemaakt aan een tweede draden- 

 net (cible conjonctrice) , dat zich in de onmiddellijke nabijheid van Q 

 bevindt. 



De met roetzwart bedekte cylinder wordt nu rondgedraaid ; de stern- 

 vork, die bijv. 500 trillingen in de seconde volbrengt, in beweging 

 gebracht. De stift van de stemvork beschrijft een bochtige lijn (zie 

 fig. 10) en de stift van den hefboom een schroeflijn. Het schot gaat 

 af; de kogel verscheurt het dradennet P. De elektriciteit kan niet meer 

 van de eene pool naar de andere vloeien. Het week ijzeren staafje 

 houdt op magnetisch te ziju, trekt het stukje week ijzer niet langer 

 aan, en de stift , aan den hefboom verbonden, drukt niet langer tegen 

 het papier. De schroeflijn wordt afgebroken. Maar een oogenblik later 

 wordt ook het dradennet Q vernield , de veer U wordt vrij en komt 

 in aanraking met T. Zoodra dit gebeurt, kan de elektriciteit wederom 

 door de metalen geleiding S T U R van de eene pool naar de andere 

 komen; het week ijzeren staafje wordt weer magnetisch en de stift 

 van den hefboom hervat het teekenen van de schroeflijn. Den tijd ge- 

 durende welken de stift van den hefboom niet in aanraking geweest 

 is met het papier, vindt men uit het gedeelte der lijn, dat in dit tijds- 

 verloop door de stift van de stemvork is beschreven. 



Laten wij onderstellen dat deze stift van zijn eenen uitersten stand 

 in den anderen is gekomen. Dan heeft de kogel om een weg van twee 

 decimeter af te leggen noodig gehad j^'^o seconde, en bezat hij dus 

 tusschen P en Q een gemiddelde snelheid van tweehonderd meter. 



Intasschen behoort men nog een verbetering aan te brengen, omdat 

 het week ijzeren staafje niet oogenblikkclyk zijn magnetisme verliest 

 of terugkrijgt bij het openen of sluiten der metalen geleiding; boven- 



