160 VERVALSCHING VAN LEVENSMIDDELEN. 



winkel een bord moest hangen , waarop de prijs en 't gewicht van 't brood 

 voor iedereen duidelijk te lezen stonden. Elk brood zou voorzien kunnen 

 zijn van een merk , waardoor het gewicht werd aangegeven , dat het be- 

 hoorde te bezitten. Elke bakker zou verplicht moeten worden , het brood , 

 indien zulks verlangd werd , in tegenwoordigheid der klanten te wegen , 

 terwijl men hem , indien het ten minste 24 uur oud was , een korting 

 van 1^/2 hectogram op elk kilogram zou kunnen toestaan. Brood, dat 

 niet het volle gewicht had, zou door de politie, of nog beter door 

 beëedigde keurmeesters , onmiddellijk in beslag moeten worden genomen , 

 en den bedriegelijken bakker zou men een niet al te geringe geldboete 

 moeten opleggen en bekend moeten maken. Doch ook dit bedrog is in 

 zoo verre van ondergeschikten aard , dat de gezondheid der verbruikers 

 er geen nadeel van ondervindt. Veel erger is de vervalsching door ver- 

 menging van het meel met vreemde bestanddeelen. Die vreemde bestand- 

 deelen zijn niet altijd van even onschuldigen aard. Zoo lang 't meel 

 slechts vermengd wordt met andere meelsoorten, heeft men nog niet 

 te klagen, al is het ontegenzeggelijk waar, dat ook deze wgze van 

 vervalsching niet goedgekeurd kan worden; want al wordt de gezond- 

 heid hierdoor niet direct benadeeld , het brood wordt er minder verteer- 

 baar en minder voedzaam door ; men lijdt dus op zijn minst genomen 

 daardoor óf geldelijk verlies , óf 't lichaam krijgt niet datgene , waarop 

 het aanspraak heeft, en vooral de kinderen der armen, die toch al 

 schraal gevoed worden, zullen dus de slachtoffers worden van de in- 

 haligheid van den meelhandelaar of van den bakker. Reden te over 

 dus om deze wijze van vervalsching met kracht tegen te gaan. Vooral 

 aardappelmeel en gemalen erwten en boonen, rijst, maïs en lijnzaad 

 worden dikwijls onder 't tarwe- en roggemeel gemengd. Nu is het treu- 

 rig genoeg , dat het uiterst moeilijk is te bewijzen , dat er vervalsching 

 met meel van erwten en boonen heeft plaats gehad ; een ervaren koop- 

 man bemerkt het echter spoedig door den eigenaardigen reuk en den 

 eenigszins bitteren smaak, 't Voornaamste, dat de scheikundige hier 

 kan doen, is, de na verbranding van 't meel overblijvende asch te we- 

 gen, daar erwten en boonen meer verbrandbare bestanddeelen bevat- 

 ten dan tarwe- of roggemeel. Verder zou een onderzoek met het mi- 

 kroskoop hier kunnen beslissen , of de verkochte waar al dan niet meel 

 van peulvruchten bevat. 



Even als 't meel , heeft ook het tarwebrood , dat , behalve tarwe , meel 

 van erwten of boonen bevat, een bitterachtigen smaak, terwijl het 



