194 LA.GERE ZWAMMEN EN INFECTIEZIEKTEN. 



TENKOFER kon worden ingeroepen, hier niet bestaat, omdat bij alle 

 bekende gevallen van teeltwisseling bij de lagere planten slecbts één 

 vorm der plant zich door verschillende generatiën heen herhaalt (b. v. 

 Aecidium op Berberis) , terwijl de overige vormen (bier Puccinia) elke 

 slechts door ééne generatie worden vertegenwoordigd , — terwijl het vol- 

 gens de theorie van pettenkofer niet anders kan , of de splijtzwammen 

 zouden èn in het zieke lichaam èn in den bodem een aantal generatiën 

 moeten doorloopen. 



Daarentegen strookt de diblastische theorie volkomen met zekere bij 

 de splijtzwammen waargenomen physiologische feiten. — In eene voe- 

 dingsoplossing met 2 proc. wijnsteenzuur verschijnen geen splijtzwam- 

 men; zij kunnen daarin niet leven. Maar er kunnen schimmels en stof- 

 z wammen in ontstaan en zich vermenigvuldigen , en wanneer deze nu het 

 zuur verbruikt hebben, dan eerst ontstaan en vermenigvuldigen er zich 

 splijtzwammen in. De eene zwam bereidt dus de plaats voor de andere. 



De voor het leven en de vermenigvuldiging der splijtzwammen vol- 

 doende hoeveelheid water vindt men alleen in de diepere lagen des 

 bodems , in het grondwater , en de splijtzwammen kunnen daaruit niet 

 los geraken en in de lucht komen, voordat die lagen uitgedroogd zijn. 

 Derhalve zou , nadat z in den bodem ontstaan is , het grondwater moe- 

 ten dalen en de bodem daarna uitdrogen. De uit de lijders afkom- 

 stige infectiestof x zou dus, volgens de monoblastische theorie, eerst 

 na weken, ja maanden in staat worden om andere individuen te be- 

 smetten, hetgeen tegen alle ervaring strijdt. — Neemt men aan 

 dat ook boven het grondwater de splijtzwammen zich tot z kunnen 

 ontwikkelen , dan is de anders zoo goed geconstateerde invloed van 

 het dalen van het grondwater op de epidemieën van miasmatisch-con- 

 tagieuze ziekten onverklaarbaar. Welken invloed toch kan het grond- 

 water op de daar steeds boven liggende aardlagen uitoefenen? 



Eene menigte geva,llen, die zich bij het ontstaan en de verspreiding 

 van cholera, typhus of gele koorts opdoen, worden gemakkelijker en 

 minder gedwongen verklaard door de diblastische, dan door de mono- 

 blastische theorie. Ik kan nSgeli bij zijn betoog niet op den voet vol- 

 gen zonder een onevenredig groot aantal bladzijden daaraan te wijden, 

 en zal mij dus alleen bepalen tot het geven van een denkbeeld van de 

 gronden , die door hem tegen de monoblastische en vóór de diblastische 

 worden aangevoerd. ^^^^^^ vervolgd.) 



