EENIGE OPGAVEN TEN AANZIEN YAN 

 HET WAARNEMINGSVERMOGEN VAN DEN MENSCH. 



De scherpste oogen onderscheiden niet, dat het eene licht ^/j,,,, sterker 

 of zwakker is dan het andere. Eerst bij ^j.-^^^^ verschil wordt, bij geel 

 licht, een verschil merkbaar ; bij het gewone daglicht eerst bij 7,q^ of '/g^. 

 Is de eene lamp in lichtkracht 1000, de andere 1001, dan ziet men 

 geen verschil; is de tweede 1010, dan wel. Hoewel nu 1000 tot 1010 

 in dezelfde reden staat als 100 tot 101 , zoo ontdekt men tusschen de 

 lichtkrachten 100 en 101 toch geen onderscheid. 



Het licht van al het zichtbare in de wereld is besloten tusschen licht , 

 dat eene golflengte bezit van 3 en van 9 tienduizendste millimeter. Al wat 

 dus licht in 't oog zendt van minder dan de eerste en meer dan de 

 tweede golflengte, wordt niet gezien, maar schijnt zoo donker als het 

 zwart in lichtdicht gesloten oogen. 



Wordt een deel zuivere kleur met 120 tot 180 deelen wit gemengd, 

 dan neemt men de kleur niet meer waar. 



Men erkent twee volkomen gelijksoortige geluiden eerst dan als ver- 

 schillend, wanneer het eene ^/,^ sterker is dan het andere. 



Tonen, die minder dan 8 tot 15 en meer dan 41000 dubbele slin- 

 geringen maken, worden niet gehoord. Bij oude menschen reeds niet 

 meer bij 16000. Bij tonen van 1000 en 1001 trillingen in de seconde 

 hoort men nog verschil in hoogte. Dit is de grens voor deze soort van 

 waarnemingen. 



Draagt iemand aan de hand een zwaren last, dan bemerkt hij niet 

 of men een kleine er bij voegt of er afneemt. Is de last licht, dan is 

 dit wel het geval. 



Legt men op den rug van de hand zes centstukken, zoo bemerkt 

 men het niet, als men er een afneemt, sommigen zelfs niet als men 

 er twee verwijdert. Rust de kleine last op het voorhoofd, dan wordt 

 men aanstonds het wegnemen gewaar, 't Is goed om bij deze proef- 

 neming de bij te leggen of te verwijderen stukken aan een gekruisten 

 draad te binden. 



