LAGERE ZWAMMEN EN INFECTIEZIEKTEN. 203 



uiterst dun , en hebben eene eigene , om de lichaams-as draaiende en 

 tevens snel vooruitgaande , dus schroevende en borende beweging. 

 Daarbij vermoedt nügeli , zonder het echter te verzekeren , dat haar 

 voorwaartsdringende spits zich voedt met de zelfstandigheid, tegen 

 welke zy boort , evenals de schimmelplanten op die wijze binnen ver- 

 gaand hout dringen. 



Maar kunnen dan geen splijtzwammen door tusschenkomst van de 

 spijsverterings-organen in het bloed komen , b. v. wanneer ze zich 

 in drinkwater bevinden , of uit de lucht in het spijsverteringskanaal 

 worden opgenomen? Hierop antwoordt NaoELi ontkennend. Zij zouden 

 alleen door toevallige, mechanisch of ziekelijk voortgebrachte verwon- 

 dingen door den wand van het spijsverteringskanaal kunnen dringen; 

 de weg, dien zij zouden moeten afleggen om door het onbeleedigde 

 slijmvlies in de haarvaten te komen , is te groot ; en op dien langen 

 weg treffen zij geen vrije zuurstof aan. Bovendien is de inhoud der maag 

 zeer zuur, en in eene zure vloeistof verliezen de splijtzwammen alle 

 levensenergie en vatbaarheid voor beweging. Ook komen er gedurig 

 aanmerkelijke hoeveelheden rottingszwammen in de maag, zonder dat 

 daardoor septische infectie ontstaat. 



Dat de wand, die de lucht in de longblaasjes van de holte der haar- 

 vaten scheidt , dunner is dan die , welke zich tusschen deze laatste en 

 de spijsverteringsholte bevindt, wil ik niet tegenspreken. Maar ik be- 

 twijfel het zeer of dat verschil evenredig is aan dat tusschen zeer ge- 

 makkelijk voor de zwammen doordringbaar en geheel niet y oor h.?i'aM Aoox- 

 dringbaar. De afstand tusschen de oppervlakte van een darmvlokje en 

 de holte der zich in dat vlokje bevindende vaten is toch waarlijk ook 

 al zeer gering, en wanneer de ziektezwammen met gemak (want dit 

 volgt uit het groote gemak waarmede gedisponeerde personen door con- 

 tagiën besmet worden) uit de lucht in de haarvaten der longen drin- 

 gen, dan zie ik nog niet in, waarom het onmogelijk zou zijn, dat zij 

 met eenig minder gemak, maar toch ook zeer dikwijls, uit het spijs- 

 kanaal in het bloed zouden kunnen komen. Onder de eigenschappen 

 der splijtzwammen , die haar het dringen door een zeer dun vlies mo- 

 gelijk maken , noemt NaGELi ook hare kleinheid op. Maar nu weten wij , 

 dat de in het darmkanaal uit ingeslikte trichinen ontsprotene jongen, 

 die ook zeer klein , doch toch nog veel grooter zijn dan splijtzwam- 

 men , den darmwand wel degelijk doordringen , zonder dat eene vooraf- 

 gaande beleediging van het sl^mvlies uoodig is, en zoo tot in het 



