234 TOTALE MAANSVERDUISTEBINGEN. 



lijk te bepalen of daardoor alleen de maan , tijdens hare volkomene 

 verduistering, nog van de aarde zoude kunnen worden gezien. 



Wanneer wij de ervaring raadplegen, dan weten wy dat de maan, 

 ook dan wanneer zij geheel binnen den schaduwkegel der aarde is , in 

 den regel nog steeds merkbaar blijft door een eigenaardig donker rood 

 licht, dat, met eenige verandering in sterkte en afwisselende lichttiu- 

 ten, hare oppervlakte doet kennen, zoo zelfs dat men enkele vlekken 

 kan blijven onderscheiden. Het licht, dat zij geeft, is echter zoo zwak 

 dat het, niettegenstaande de grootte der maanschijf, moet onderdoen voor 

 dat eener heldere ster. 



Intusschen zijn er enkele voorbeelden, dat de maan gedurende eene 

 totale verduistering geheel uit het oog verdween en niet kon worden 

 gezien. Dit was het geval bij de totale maansverduistering den 9deu De- 

 cember 1601 , volgens de waarneming van kepler. Hetzelfde werd op- 

 gemerkt by de totale maaneclips van 25 April 1642 door hevelius , die er 

 tevens bij opgeeft, dat de hemel met vonkelende sterren was bezet, 

 zoodat de ongunstige gesteldheid van den dampkring niet de oorzaak er 

 van konde zijn. Ook in deze eeuw is hetzelfde opgemerkt bg de totale ver- 

 duistering van den lOden Juni 1816, van welke piazzi zegt, dat hij te 

 Palermo geen spoor van de maan kon zien; hetzelfde werd door een 

 waarnemer te Londen vermeld. 



Uit een en ander blijkt voldoende , dat het ook voor de wetenschap 

 niet onbelangrijk is, de bijzonderheden, die bij totale maaneclipsen op 

 verschillende tijden en onderscheiden plaatsen worden waargenomen 

 nauwkeurig te leeren kennen, ten einde uit de wijzigingen, die daarbij 

 plaats vinden en de onderlinge vergelijking er van , tot het eigenlijk wezen 

 en de oorzaak dier verschijnselen te besluiten. 



Het is daarom vooral dat wij het niet ongepast rekenen om de bij- 

 zonderheden te vermelden , die door ons , te Groningen , zijn waargeno- 

 men bij de beide groote maansverduisteringen , die in den loop des 

 jaars 1877 plaats vonden en voor onze gewesten zichtbaar waren. 



De eerste had plaats den 27sten Februari. De weersgesteldheid was 

 voor Groningen niet zeer gunstig, want felle sneeuwbuien overtogen 

 den hemel voor en na met een somber floers, maar, door den wind 

 voortgestuwd, dreven zij veelal tamelijk spoedig voorbij en gaven zoo 

 gelegenheid de meest belangrijke tijdperken der eclips vrij voldoende 

 waar te nemen. Het begin der verduistering was onzichtbaar door den 

 betrokken hemel , maar de lage stand der maan , die te 5 u. 23 m. op- 



