- TOTALE MAANSVERDUISTERINGEN. 237 



schaduwcirkels kwam en alzoo het tijdstip naderde dat de oostelijke 

 rand der maan van uit de schaduw der aarde weder te voorschgn zoude 

 komen, waarmede de totale eclips ten einde liep. 



Opmerkelijk was het dat dit donkerroode gedeelte , dat zich , bg het 

 begin der totale eclips aan de oostzijde en bij het einde aan de westzijde , 

 als een toe- en afnemend segment vertoonde, reeds een geruimen tijd 

 vóór het midden der eclips en daarna , het voorkomen had van een vrij 

 scherp begrensd cirkel vlak , waarvan de middellijn ongeveer ^/^ gedeelte 

 van de middellijn der maan bedroeg. Bij het midden der eclips , omstreeks 

 middernacht , was deze meer donkerroode cirkelronde lichtvlakte op het 

 midden der maan en wel eenigszins naar de bovenzijde , die , daar de 

 maan eenigszins bezuiden of beneden het middelpunt van den schaduw- 

 cirkel dezen doorsneed , het meest in de schaduw was. Deze meer don- 

 kerroode cirkelvlakte was door een meer helder rooden of gelen ring 

 omgeven. 



Niet scherp te onderscheiden , maar toch genoegzaam merkbaar waren 

 de verschillende lichte en donkere plekken der maan bestendig zichtbaar , 

 alsof zij door eene afwisselende, meer of minder doorschijnende wolk 

 of nevel bedekt waren. 



Treffend was het oogenblik , toen te 12 u. 31 m. M. T. van Groningen 

 weder de eerste lichtstraal der zon tot de maan doordrong en eene 

 heldere lichtstreep , aan de oostzijde der maan , het einde der totale 

 eclips aankondigde. 



Van oogenblik tot oogenblik groeide nu het verlichte gedeelte aan , 

 en weldra was het licht zoo sterk, dat het duidelijk schaduwen gaf 

 en zoo het sombere duister verving, dat gedurende meer dan l'/j uur 

 den helderen, door de maan verlichten nacht in donker had gehuld. 



Allengs werden nu al de deelen der maanoppervlakte weder zichtbaar, 

 even als zij vroeger in de schaduw waren verdwenen, en te 1 u. 36 m. 

 was de geheele maan schijf weder verlicht, hoewel ook nu nog de sporen 

 der bijschaduw eenigen tijd duidelijk zichtbaar bleven. 



Op eenigen afstand beoosten de maan waren de planeten Mars en 

 Saturnus , van welke de eerste door haren helderen glans , een gevolg 

 van haren gunstigen stand ten opzichte der aarde, zich toen bijzonder 

 onderscheidde , steeds zichtbaar , en gaven gelegenheid om vergelijken- 

 derwijs eenigermate de sterkte van het licht der geheel verdonkerde 

 maan te bepalen. 



De lichtglans van Mars overtrof merkelijk de lichtsterkte der maan 



