DE DIAMANTVELDEN IN ZUID-AFEIKA. 241 



komen vlak, dat het gezicht vau den reiziger door niets wordt belem- 

 merd , even als op zee. Hier en daar ziet men alleen enkele spichtige 

 Mimoseën. De bodem bestaat nit rood leem. Deze vlakte behoorde 

 oorspronkelijk aan adam kok, een opperhoofd der Gricka-kaffers , 

 die het later aan een ander Gricka-boofd , waterboer genaamd, af_ 

 stond. Deze verkocht het aan den Oranje- Vrij staat ; doch in November 1871 

 werd dit terrein door de Engel sche regeering geannexeerd , waarvoor 

 in 1876 eene schadeloosstelling van 100.000 L. aan den Vrijstaat werd 

 toegekend. Op deze vlakte bevindt zich eene dusgenoemde pan , een 

 meertje, dat in den regentijd met brak water is gevuld, doch in 

 den zomer volkomen uitdroogt, waarbij eene witte zoutkorst achter- 

 blijft. Het stuk grond , waarop deze pan gelegen is , behoorde in ei- 

 gendom aan een boer , dütoit genoemd , en werd daarom Dutoit's pan 

 geheeten. Door een toeval werden aldaar, in 1871 , diamanten gevonden , 

 evenals in de nabijgelegen plaatsen Buitfontein (alzoo genaamd om- 

 dat de bodem aldaar eenigszins oneffen is en dusgenoemde bulten vormt) 

 Old de Beer's- en de Beer's New-Eush, die binnen een cirkel van 5 

 kilometers straal gelegen zijn. In tegenstelling tot de graverijen langs 

 de Vaalrivier, worden deze dry diggings genoemd. Terstond nadat 

 het voorkomen van diamanten aldaar bekend was , stroomden , voor- 

 namelijk van de graverijen langs de Vaalrivier, de diamantgravers 

 toe en werd de grond afgedeeld in kleine perceelen, van 30 Engelsche 

 voeten ih het vierkant, claims genoemd, die in den beginne tegen ge- 

 ringen prijs werden verkocht. Later rees de waarde dezer claims aan- 

 zienlek , zoodat stukkeu grond , die aanvankelijk 5 L. kostten , voor 

 500 L. werden verkocht. Sommige claims te New-Eush brachtten zelfs 

 6000 L. op. In het begin was de wijze van ontginning der mijnen 

 zeer eenvoudig : de diamantgravers begonnen den bodem , die uit een 

 rood of geelachtig leem bestaat, met koevoeten, houweelen en spaden 

 om te werken. De leem werd met emmers naar boven gedragen en 

 gebracht op een grove zeef, waaronder zich een fijnere bevond, die 

 aan elkander bevestigd waren; zij werden aan touwen opgehangen en 

 in eene heen- en weergaande beweging gebracht. Deze toestel wordt 

 wieg (cradle) genoemd. De grovere stukken blijven op de bovenste zeef 

 liggen, terwijl de fijnere door de onderste worden teruggehouden en 

 de fijnste deelen daardoor heengaan. De grovere stukken werden door- 

 zocht, de fijnere op een tafel geworpen, waaraan zich één of meer 

 personen plaatsten. Ieder persoon had een driekant plaatje blik in de 



