DE DIAMANTVELDEN IN ZUID-AFRIKA. 243 



Achterstaande figuur geeft eene voorstelling van een in claims afge- 

 cleeld diamant veld , in den eersten staat van ontginning, wanneer 

 de afscheidingen tusschen de claims nog eene aanmerkelijke dikte heb- 

 ben Later, wanneer die afscheidingen door verdere afgraving al dun- 

 ner en dunner worden , vertoont zich het geheel , van boven op gezien , 

 als ware het een reusachtig wafelyzer. 



Te New-Rush , later Kimberley genoemd, op 2 ^1^ kilometer van Dutoits- 

 pan , worden de diamanten gevonden in eene blauwe leemaarde. Men 

 heeft daar . van de plaats der uitgraving tot aan den rand der claims , een 

 kleinen spoorweg aangelegd , waarop wagentjes loopen , die door een ket- 

 ting worden bewogen , welke door eene locomobiel in beweging wordt 

 gebracht. Elke diamantgraver vult een wagentje met aarde, plaatst 

 er een naambordje op en laat het vervolgens naar boven trekken. Het 

 wordt aldaar door den eigenaar opgewacht en naar de plaats van be- 

 stemming gebracht. 



De meeste diamanten , die in de Zuid-Afrikaansche diamantvelden 

 worden verkregen , zijn min of meer gebroken. De grootste , die men 

 gevonden heeft, wogen 288, 166 en 144 karaat, en steenen van 100 

 karaat behooren niet tot de zeldzaamheden. Men schat de waarde der 

 jaarlijks opgedolven edelgesteenten op niet minder dan 3 milioen L. 

 Geene enkele diamantgraverg ter wereld heeft ooit zulke groote dia- 

 manten in zulk getal opgeleverd. Hierdoor wordt echter de markt over- 

 voerd, zoodat sinds de ontdekking der Zuid-Afrikaansche diamantvel- 

 den de prijs dezer edelgesteenten aanmerkelijk is gedaald , waardoor dan 

 ook de opbrengst in den laatsten tijd eenigszins is afgenomen. 



Een merkwaardig verschijnsel, dat in geene andere diamantmijnen is 

 waargenomen , bestaat hierin , dat de fraaiste diamanten , van het 

 zuiverste water , verkrijgen niet zelden barsten nadat zij eenigen tijd 

 aan de lucbt zijn blootgesteld. Meestal geschiedt dit in de eerste week 

 na de uitgraving, soms echter eerst na verloop van 3 of 4 maanden. 

 De diamantgravers beletten dit zooveel mogelijk, door de edelgesteen- 

 ten, terstond nadat ze van het leem zijn bevrijd, te wikkelen in lap- 

 jes, die met vet of olie zijn bedeeld. De reden van dit verschynsel is 

 tot nogtoe niet opgehelderd. Wellicht moet het worden toegeschreven 

 aan de aanzienlgke drukking , waaraan de diamanten in den bodem zijn 

 blootgesteld, en ontstaan de scheuien omdat ze, na het uitgraven, 

 daarvan bevrijd zijn. 



