HET VANGEN VAN EENDEN MET SLAGNETTEN. 257 



en veenputten , weet hij haar tot op eenen afstand te naderen , die door de 

 draagkracht van zijn geweer wordt overtroffen. De vangst is op die 

 wijze voor iederen jager wel niet groot, maar door de vele jagers, die 

 zich er mede bezig houden, wordt toch jaarlijks een aanzienlijk getal 

 eenden geschoten. Vóór dat de jonge eendjes, die men soms tot een 

 14tal bij de moeder aantreft , knnnen vliegen , zijn ze goede duikers. 

 Om ze dan te vangen , plaatst men in de afwatering of sloot , waar- 

 in zich de wilde eend met hare kiekens bevindt , overdwars een scha- 

 kelnet en wel zoo , dat de bovensim 1 of 2 decimeters boven het wa- 

 tervlak uitsteekt. Dan zendt men den jachthond te water , die ze voor- 

 uitdrijft. De jongen schieten snel onder het water door, en als ze het 

 net bereiken , verwarren zij in de mazen , waarin ze den dood vinden. 

 Zelfs zoo zij bij het net aan de wateroppervlakte komen, merken ze, 

 door angst als verblind , het boven het water uitstekende net niet op ; 

 zij verwarren in de mazen en worden óf door den hond óf door den 

 jager gedood. 



Yoor de smeenken begint de vangst met den aanvang van April of 

 iets later. Zij bereikt haar einde ongeveer half Mei. Een N. , Z.W. of 

 O. wind en betrokken lucht begunstigen de vangst. 



De vangst geschiedt op den drogen grond en liefst aan inhammen 

 van het meer. Daarom vangt men de smeenken het meest aan den 

 oostkant van het Zuidlaarder en aan de noordwestzyde van het Fox- 

 holster meer, waar zeer geschikte inhammen voor die vangst worden 

 gevonden. Buitendien worden ze des voorjaars soms in de ganzennet- 

 ten in het water gevangen. 



Zijn er veel smeenken op het Zuidlaarder meer , dat er soms voor 

 een deel mede bedekt schijnt, en is het slagnet langs een inham uitge- 

 spannen , dan drijft een der vogelvangers , in eene boot gezeten , de 

 smeenken langzaam naar dien inham heen. Dan verlaten vele smeenken , 

 tegen het net , zeer voorzichtig het water , waartoe zij genoodzaakt wor- 

 den, omdat langs den inham, terzijde van het net, takjes van wilg 

 of els in den grond zijn gestoken, waartusschen zij zeer ongene- 

 gen zijn zich te begeven. Als het net uitgespreid over den grond 

 werd gelegd, zouden de smeenken, die verstandiger zijn dan velen 

 meenen , van schrik bevangen , haastig de vlucht nemen. Daarom neemt 

 men het net te zamen ; men graaft eene goot , waarin het onder de sim 

 wordt geborgen. Daarna wordt de sim van boven met afgesneden gras be- 

 dekt , zoodat de smeenken van sim , van touwen en net niets bespeuren. 



