edison's phonograaf. 267 



tige indrukselen in het bladtin hebben te weeg gebracht , moeten nu 

 ook weder door het plaatje getrouw worden weergegeven , zoodra het , 

 in plaats van de trillingen van het gesprokene woord op te vangen 

 en op het bladtin over te brengen, die integendeel van het bladtin 

 overneemt: als het instrument, om zoo te zeggen, van hoorder spre- 

 ker is geworden. Dat het dit doet en krachtig genoeg doet om een 

 zoo "gehoorde" vocaal duidelyk "na te spreken" is reeds verwonderlyk 

 genoeg. En wezenlijk verbazend wordt dit, als men bedenkt dat dit 

 "naspreken" niet slechts voor vocaalklanken verkregen is , maar dat 

 op die wijze geheele woorden en volzinnen worden weergegeven , dus ook 

 consonanten , die in de geluidsleer wel niet anders kunnen worden aan- 

 geduid dan als verschillende wijzen om een vocaalklank te doen be- 

 ginnen en eindigen. Hoe onbegrijpelijk , men zou bijna zeggen onmeetbaar 

 kort die wijziging in den klank ook duren moge , en hoe gering ook het 

 verschil dat daarin moet bestaan om voor ons oorden eenen of anderen 

 medeklinker hoorbaar te maken , toch moet ook dit , in den vorm van 

 een deel der groef, duidelijk worden opgenomen en als 't ware vastgelegd , 

 terwijl men het instrument toespreekt. Wanneer men zich eens de 

 groeven , door het uitspreken van twee geheel verschillende volzinnen 

 in het bladtin voortgebracht, op de zooeven beschreven wijze vergroot, 

 liet afbeelden en deze afbeeldingen nevens elkaar plaatste, dan zou 

 men verbaasd staan over de onmogelijkheid om , anders dan door hoogst 

 nauwkeurige vergelijking , een verschil tusschen die beide aan te wijzen. 

 En is dit verschil reeds zoo weinig in 't oog vallend bij vergrooting 

 der afbeeldingen , zooals waarvan hier sprake is , hoe gering moet het 

 dan wel niet in werkelijkheid zijn ! Men bedenke , om zich hiervan eeniger- 

 mate een voorstelling te kunnen vormen — eenigermate slechts , 

 want van grootheden als die hier door getallen moeten worden uitge- 

 drukt, is eene eigenlijke voorstelling niet wel mogelijk — dat het 

 plaatje van een gewonen telephoon , als het in zijn ring is geplaatst als 

 altijd, doch zonder magneet in zijne nabijheid, die de bewegingen van 

 het centrale deel slechts belemmeren kan, door een krachtigen toon 

 uit een orgelpijp trillend , in het midden op en neder gaat door een 

 ruimte niet grooter dan '/go o o niillimeter M 



' Deze uitkomst is door Dr. sibks te Deventer verkregen langs experimenteelen weg, op 

 eene zoo gelukkig gevonden wijze, dat het ons leed doet hier dienaangaande niet in bijzon- 

 derheden te kunnen treden. Zie Maandblad voor natuurwetenschappen 1878, bl. 88 e. v. 



