286 DE GROND VAN NEDERLAND. 



De steensoort waaruit het grint van het noorder-diluvium bestaat, is in 

 de hoofdzaak vuursteen of kwarts , wat de keien betreft , die de grootte 

 van boonen tot walnoten hebben, terwijl de grootere brokken bijna 

 zonder uitzondering uit graniet en zijne verscheidenheden bestaan, 

 lu het gemengde diluvium is ongeveer de helft van het grint vuur- 

 steen , terwijl de andere helft hoofdzakelijk uit brokjes zandsteen 

 bestaat. Het ooster-diluvium bevat een groote hoeveelheid wit kwarts , 

 soms door ijzer-oxyde bruin gekleurd, en verder een verbazend groote 

 verscheidenheid van allerlei steensoorten, stalen van alle gebergten 

 die langs den Eijn voorkomen, tot zelfs van boven het Bingerloch, 

 doch geen granieten. Het zuider-diluvium komt overeen met dat van 

 de Veluwe, wat de steensoorten betreft, die er in gevonden worden. 



Wij hebben nu gezien waar ons nederlandsch diluvium ligt, waaruit 

 het is samengesteld, en welk verschil er is tusschen zijn verschillende 

 afdeelingen of verscheidenheden. Wij moeten nu zien hoe het is ont- 

 staan , of liever hoe de stoffen waaruit het bestaat , gekomen zijn op 

 de plaatsen waar zij nu gevonden worden. Te dien einde zal het noo- 

 dig zijn even te wijzen op hetgeen in het tegenwoordige tijdperk 

 der aardgeschiedenis gebeurt, waardoor wij gemakkelijk zullen be- 

 grijpen, hoe het in een vorig tijdperk is gegaan. Dat de dampkring 

 die den aardbol omringt, kouder wordt naarmate hg verder van de 

 aardkorst verwijderd is , is algemeen bekend ; ook weet men dat die 

 koude op zekere hoogte zoo groot is, dat daardoor het smelten der 

 sneeuw belet wordt en alzoo veroorzaakt dat de toppen van de ge- 

 bergten, die zich boven die hoogte verheffen, voortdurend met sneeuw 

 bedekt blijven. Men heeft in gedachte een lijn over de aarde ge- 

 trokken, aanwijzende de punten waar de sneeuw niet smelt, en die 

 Ign heeft men de sneeuwlijn of de grens der eeuwige sneeuw 

 genoemd. Nabij den evenaar bevindt zich die lijn op een hoogte 

 van omstreeks 5500 meters ; in de Alpen op ruim 2500 meters ; aan 

 de Noordkaap van Europa daalt zij tot op 750 meters, en nabij de 

 Noordpool raakt zij bijna de oppervlakte der aarde. Boven die sneeuw- 

 grens nu smelt in den zomer , bij dag , de sneeuw gedeeltelijk , het 

 smeltwater sijpelt tusschen de overige sneeuw in, bevriest des nachts 

 weder, en vormt zoodoende het eigenaardige sneeuwijs der bergtoppen, 

 het sneeuw ij s, dat men Firn noemt waar men duitsch , en névé waar 



