DE GROND VAN NEDERLAND. 



DOOE 



Dr. T. C. WINKLER. 



(Vervolg vau blz. 290.) 



Ons noorder-dilnvium is dus zonder eenigen twijfel op drijvende 

 gsbergen uit het noorden en noordoosten gekomen , en ter plaatse 

 nedergelegd waar wij het nu vinden. Wij moeten nu onderzoeken hoe 

 het ooster- en het zuider-diluvium hier zijn gekomen , en ais wij dat 

 gedaan hebben, zal de afkomst van het gemengde diluvium ons meteen 

 duidelijk zijn geworden. Volg mij daartoe weer naar het bergijs, weer 

 naar de in zakkende beweging zijnde glaciers van de bergtoppen. 



Straks hebben wij gezien , dat er onophoudelijk steenbrokken en gruis 

 van de omringende hoogten op het bergijs vallen en medegevoerd 

 worden naar beneden in het dal. Doch het bergijs is niet een enkele 

 samenhangende massa, zooals het waterys: ten gevolge van de onef- 

 fenheden van de baan waarover het voortglijdt, wordt het hier en 

 daar naar boven gedrongen of valt op andere plaatsen in kuilen 

 en laagten. Zoodoende wordt het vol barsten en spleten , spleten 

 soms zoo wijd, dat reeds menig onvoorzichtig wandelaar op het bergijs 

 zyn dood daarin heeft gevonden. In die barsten en spleten vallen ook 

 de steenen, groot en klein, die op het ijs liggen, en zoo geraken zij 

 onder het ijs. Daar gekomen , worden zij verbrijzeld en tot stof ge- 

 wreven door de zware en harde ijsmassa die voortschuift. Die ijsmassa 

 is te vergelijken bij een reusachtige vijl , een vijl die de oeverrotsen 

 krast en groeft, een vijl die den bodem waarop zij ligt, afschraapt 

 en glad maakt. Hoeken en kanten zijn hier nergens meer te vinden , do 



19 



