DE GROND VAN NEDERLAND. 305 



voor gezorgd is om het eiland Ameland voor in tweeën scheuren te 

 behoeden, door het leggen van een zwaren stroomleidenden dam in 

 de geul de Balg. 



En hier is het de plaats om te spreken over eene opmerkelijke om- 

 standigheid , namelijk dat wg het in onze macht hebben om onze 

 duinenrij te versterken, te verbreeden en te verhoogen. In het begin 

 der vijftiende eeuw was er tusschen Petten en Callantsoog een vlak 

 zeestrand , waarover de zee heenstroomde als het vloed was , en bijna 

 de geheele Zijpe tweemaal daags onder water zette. Tot in 1610 over- 

 stroomde de zee dagelijks tweemaal het geheele Koegras tusschen Cal- 

 lantsoog en Huisduinen, want ook daar was een vlak strand zonder 

 duinen. Maar toen men den Zijperringdijk en den Zanddijk langs het 

 Koegras had opgeworpen, kwam er niet slechts een einde aan dat 

 onder water loopen, maar is er ook tegen deze dijken op het strand 

 een hooge duinreeks ontstaan : meer dan duizend hectaren hooge dui- 

 nen, die ons de zee met hulp van den wind en de golven geschonken 

 heeft. En zooals het op de hollandsche kust gegaan is, zoo ook op de 

 eilanden. Door den in 1823 tusschen Eierland en Tessel aangelegden 

 zanddijk is er een hooge duinenrij ontstaan; door den dijk, in 1851 

 op het eiland Ameland opgeworpen, was er weinige jaren later reeds 

 een niet onaanzienlijke duin ontstaan, zoo hoog dat de hoogste vloe- 

 den er thans niet meer overheen slaan. 



Hiermede zou ik onze beschouwing van de duinen gevoegelijk kun- 

 nen eindigen. Doch de lezer veroorlove mij hem nog even te brengen op 

 onze tegenwoordige duinen. Wij hebben ze niet zien worden , 

 wij hebben niet gezien hoe zij opgekomen zijn uit do wateren. Wij 

 waren er niet bij tegenwoordig toen zij opgeworpen en al grooter en 

 hooger en breeder werden, en geworden zijn tot de indrukwekkende 

 zandheuvel rij en die wij nu kennen. Maar allen die nabij de duinen 

 wonen, kennen de duinen, zooals zy nu zijn. Wie de duinen bezocht 

 hebben , weten hoeveel schoons zij bevatten voor hem , die gevoel heeft 

 voor de schoonheden der natuur. Beklim een der hoogste toppen, en 

 zie westwaarts den onafzienbaren waterplas die de Noordzee heet. Met 

 statige kalmte stuwt hij zijne breede golven met een krans van schuim 

 getooid voorwaarts. Oostwaarts valt het oog des wandelaars op lachende 



