EEN BOTANISCHE RARITEIT. 319 



het geheele voorwerp met de hand tracht te spl:gten. Alles wijst er in- 

 tegendeel op, dat het voorwerp (a) in jongen toestand den stengel is 

 binnengedrongen , en door zich later uit te zetten aanleiding heeft ge- 

 geven tot het ontstaan eener spleet. Let men op de grijze kleur, die 

 duidelijk afsteekt tegen het bruine van den stam , en bovenal op de 

 weeke , gemakkelijk indrukbare stof waaruit het voorwerp (a) bestaat , 

 dan komt men weldra tot het besluit , dat men hier te doen heeft met 

 een aardappel , die door toevallige omstandigheden in den stam geraakt 

 is. Men overtuigt zich hiervan licht bij mikroskopisch onderzoek , waaruit 

 blijkt , dat de zetmeelkorrels de voor den aardappelknol kenmerkende 

 gedaante bezitten. De knol, die zijn vollen wasdom bereikt heeft, be- 

 gint al weer uit te groeien, zooals men aan de beide jonge loten (c c) 

 kan zien , die hetzelfde voorkomen hebben als die , welke men tegen 

 het voorjaar in de bewaarplaatsen van aardappels ziet ontstaan. De 

 eenige vraag is, hoe de aardappel er in gekomen is. 



Wanneer de aardappel plant een zekere grootte bereikt heeft, komen 

 er uit het stuk stengel , dat zich onder den grond bevindt , verscheidene 

 takken te voorschijn , die zich min of meer horizontaal uitstrekken. De 

 groene bladeren der plant gaan intusschen steeds voort , voedsel uit den 

 bodem en den dampkring op te nemen , dat zij , na het in zetmeel enz. 

 te hebben omgezet, naar de onderaardsche stengels afzenden. Deze ver- 

 dikken zich ten gevolge daarvan en zwellen al meer en meer aan tot 

 de voedzame aardappelknollen. Neemt men nu aan, dat éen dier takken 

 in een kleine spleet van den bruinen stam is doorgedrongen , dan is 

 het duidelijk, dat hij door gestadigen voedseltoevoer gaandeweg is uitge- 

 zet , en zoo oorzaak geworden is der splijting. En dat dit het eenige is 

 wat men kan aannemen, volgt uit het feit, dat bij h het stengeltje, 

 de overbrenger van het zetmeel, nog in verdroogden toestand was ach- 

 tergebleven. 



J C. COSTERUS. 



