322 DE MINHOCAO. 



luid als van verren donder gehoord en werden zachte bewegingen van 

 den grond gevoeld. Deze vreemde geschiedenis werd aan fr. muller 

 verteld door twee ooggetuigen , door josé , den zoon van den ouden 

 BRANCO , en een stiefzoon van dezen , die vroeger in hetzelfde huis woonde. 

 Muller voegt er bij dat de verschijning van den Minhocao bij het 

 volk beschouwd wordt als een voorteeken van regenachtig weer, 



In de nabuurschap van den Rio dos Papagaios , in de provincie van 

 Paramè, op een avond van 1849, nadat het langen tijd geregend had, 

 werd in het huis van zekeren joao de deos een geluid gehoord alsof 

 er in een nabij zijnd bosch weder regen viel ; maar toen men naar bui- 

 ten keek, bleek de lucht helder en vol sterren te zijn. Den volgenden 

 morgen zag men, dat een groot stuk land aan de overzijde van een 

 kleinen heuvel geheel ondermijnd was en dat er diepe loopgraven door- 

 heen liepen , welke geleidden naar een opene naakte vlakte , die met 

 steenen bedekt was, of wat men in die streek een "legeado" noemt. Op 

 die plek waren groote hoopen klei opgeworpen , den weg aanwijzende 

 dien het dier genomen had om van de legeado te komen in het bed 

 van een stroom die in de Papagaios uitloopt. Drie jaren later werd 

 de plaats bezocht door Senhor lebino josé dos santos, een rijk grond- 

 eigenaar, die nu bij Curitibanos woont. Hij zag nog volkomen duide- 

 lijk den omgeworpen grond, de hoopen klei op de steenvlakte, en de 

 overblijfsels van de bewogen aarde in het rotsige bed van den stroom, 

 en kwam tot het besluit dat hier twee dieren aan het werk waren 

 geweest , elk van twee tot drie meters breedte ! 



In dezelfde streek was , volgens Senhor lebino , een Minhocao her- 

 haaldelijk gezien. Een negerin die , volgens hare dagelijksche gewoonte, 

 op een morgen water ging halen uit een naburigen poel , vond dezen ge- 

 heel verwoest en zag op korten afstand een dier , dat zij beschreef als 

 z^'nde zoo groot als een huis dat over den grond voortkroop. De men- 

 schen die zy riep om het wonder te zien , kwamen te laat , maar zagen 

 nog de sporen van het dier dat , naar het scheen , zich van een na- 

 burige rots in het diepe water had gestort. 



In hetzelfde distrikt zag een jongman een pijnboom plotseling omver- 

 vallen, terwijl er geen wind en ook geen houthakker te zien was. Er 

 naar toe loopende , om te zien wat de oorzaak er van was , vond hij 

 de aarde nog steeds in beweging en zag een reusachtig, wormvormig 

 zwart dier te midden daarvan , dat ongeveer vijfentwintig meters lang 

 was en twee hoornen op den kop had. 



