DE MINHOCAO. 323 



In de provincie Sao Paulo , zoo deelde Senhor lebino mede , niet 

 ver van Ypanema , is een plek , die nog Charquinho , d. i. "klein moeras", 

 wordt genoemd, omdat het dit werkelijk vroeger was , maar eenige jaren 

 geleden maakte een Minhocao daardoorheen een loopgraaf naar de 

 rivier Ypanema, en veranderde het in de bedding van een zich daarin 

 uitstortenden stroom. 



Dezelfde Senhor lebino bevond zich in 1849 op een reis in de na- 

 bijheid van Aropehy, in den Staat Uruguay. Hier vertelde men hem 

 dat een doode Minhocao eenige mijlen verder te zien was. Deze was 

 vastgeklemd geraakt in een nauwe rotsspleet en zoo omgekomen. Men 

 zeide hem dat de huid zoo dik was als de schors van een pijnboom en 

 bestond uit harde platen als die van een armadillo (gordeldier, Dasypus). 



Hoe wonderlijk nu sommige dezer verhalen mogen klinken, zoo schijnt 

 toch althans dit daaruit te mogen besloten worden : dat er in de hooge 

 streken van Z. Amerika , waar de Uruguay en de Parana hunnen oor- 

 sprong nemen, een tot dusver onbekend groot dier leeft, dat holen en 

 loopgraven maakt, en dat gewoonlijk bij langdurig regenachtig weder 

 verschijnt, uit moerassen of rivierbedden te voorschijn komt en daar- 

 heen weder terugkeert. 



Doch welk soort van dier kan het zijn ? De uiterst spaarzame en 

 oppervlakkige beschrijvingen , welke lieden , die voorgeven het dier ge- 

 zien te hebben , daarvan hebben gegeven , loopen zoozeer uiteen , dat 

 men er niets zekers uit kan afleiden. Blijkbaar heeft hier de verbeel- 

 ding vrij spel gehad. 



Fritz müllee, vermoedt dat de Minhocao een reusachtige visch is , 

 verwant aan Lepidosiren en Ceratodus , dieren die zich ook een weg 

 door een modderigen bodem banen. De "varkenssnoet" waarvan een 

 der berichtgevers spreekt , herinnert Ceratodus , terwijl wellicht de pun- 

 tige voorste ledematen van Lepidosiren voor hoornen zouden kunnen 

 worden gehouden. 



Dit vermoeden schijnt ons intusschen aan groote bedenking onder- 

 hevig. Een visch , hoe groot en krachtig ook , is wel in staat zijn weg 

 door een dikke modder te vinden, maar loopgraven maken, d. i. breede 

 gangen met opgeworpen grond langs de kanten , die nog lang zicht- 

 baar blijven, — daartoe is wel geen visch in staat. De tot zulk een 

 werk noodige graafwerktuigen ontbreken hem. Het uit beenige platen 

 bestaande, op dat van een gordeldier gelijkende pantser doet veeleer 



