324 DE MINHOCAO. 



denken aan de voor uitgestorven gehouden soorten van Glyptodon^ 

 waarvan men weet dat zij ook een beenig pantser droegen, of Mega- 

 therium, Mylodon e. a. , die vermoedelijk ook gepantserd waren en welker 

 overblijfselen nu nog in den bodem van Z.Amerika worden gevonden ; 

 allen zeer groote dieren in vergelijking met de tegenwoordig aldaar 

 levende gordeldieren (soorten van de geslachten Dasypus en Chlamydo- 

 phorus) , welke laatsten allen goede gravers zgn en een gedeelte van 

 hun leven onder den grond, in door hen zelven gegraven holen en 

 gangen doorbrengen, zoo als de mollen hier te lande. 



Ook herinneren de door fr. muller verzamelde berichten een ge- 

 val , door V. HUMBOLDT iu zijn reisverhaal medegedeeld. Een Indiaan 

 had zijn hut gebouwd op een bodem , die eenige maanden vroeger door 

 de naburige rivier overstroomd was. Op zekeren dag in zijn hut op een 

 bank zittende , voelde de Indiaan dat de grond daaronder in beweging 

 kwam en dat de ^bank opgelicht werd. Weldra spleet de bodem open, 

 de kop van een grooten krokodil of alligator kwam te voorschijn , het 

 lichaam volgde , en toen het dier zich , tot niet geringen schrik des 

 hutbewoners , een weg naar buiten gebaand had , haastte het zich, door 

 de openstaande deur weg te loopen naar de rivier waarin het verdween. 

 Blijkbaar had het zich, tgdens de rivier buiten hare oevers was ge- 

 treden , in de modder verscholen en was daarin in een toestand van 

 sluimerend leven achtergebleven ook nadat de modder zich door uit- 

 droging verhard had. Zoude nu, wanneer zulk een geval in den nacht 

 plaats greep, en niemand het dier zelf, maar alleen de daardoor om- 

 geworpen aarde had gezien , niet aan den geheimzinnigen Minhocao 

 gedacht kunnen worden ? 



In Siberië bestaat sedert lang het sprookje , dat een reusachtig dier, 

 even als een mol , onder den grond leeft. Thans weten wij dat dit sprookje 

 zijn ontstaan te danken heeft aan het vinden van overblijfselen , enkele 

 malen zelfs van geheele lichamen van den reusachtigen Mammoet of 

 Elephas primigenius in den bevrozen bodem aldaar. 



Hopen wij dat het geloof aan het bestaan van den Minhocao niet 

 zal blijken op een dergelijk volkssprookje te berusten, maar dat het 

 eenmaal gelukken moge het monster meester te worden en naar een 

 onzer zoologische tuinen over te brengen. Waarschijnlijk zal het dan 

 blijken niet zoo monsterachtig te zijn als de verbeelding door haar 

 vergrootglas het te aanschouwen heeft gegeven. 



