HET ZODIAKAAL- OF DIERENRIEMSLICHT. 329 



of hemelgloben overgebrachte grenzen hadden aangetoond dat <le lijn, 

 die men zich midden tusschen die grenzen kan denken, de as der pira- 

 mide, vrij wel langs de ecliptica of den schijnbaren zonsweg valt, of- 

 schoon zij soms daarvan eenigermate afwijkt (zie fig. 1). Aangezien deze 

 ecliptica midden door den zodiak of dierenriem loopt, begrijpt men nu 

 gemakkelijk waar cassini den naam van afleidde , dien hij aan het ver- 

 schijnsel gaf. Het aanwezig zijn eener avondpiramide in 't voorjaar en eener 

 morgenpiramidc in 't najaar werd gemakkelijk uit den stand der ecliptica 

 ten opzichte van den horizon verklaard. Deze ecliptica, d. i. de groote cirkel 

 dien de zon, in haren schijnbaren jaarlijkschen loop, tusschen de sterren aan 

 het hemelgewelf beschrijft, loopt, op een herfstavond, van den westerhorizon 

 onder zulk een flauwe helling met dien horizon opwaarts, dat de langs haar 

 uitgestrekte lichtpiramide door de dampen , die zich bijna altijd aan den 

 gezichteinder ophoopen, aan het oog wordt onttrokken. Daarentegen 

 maakt diezelfde ecliptica op een herfstmorgen , vóór het opkomen 

 der zon aan den oosterhorizon , den grootst mogelijken hoek daarmede en 

 heeft de lichtpiramide alsdan den gunstigsten stand voor de waarneming. 

 Het omgekeerde heeft in het voorjaar plaats. Wie zich een denkbeeld 

 wil vormen van de uitdoovende kracht dezer dampen aan den horizon 

 denke slechts aan de verzwakking van het licht der zonneschijf bij het 

 ondergaan van dit hemellicht, die voldoende is om het oog te veroor- 

 loven den alsdan afgeplatten vorm der schijf te bespeuren. 



Dat men dus in het voorjaar alleen 's avonds een piramide waar- 

 nam , die sch^'nbaar na de zon onderging en die dus, naar 't scheen , 

 de zon in haar dagelijksche beweging volgde ., bewees uiet dat er ook 

 geeue voor de zon opgaande , haar in de dagelijksche beweging vooraf- 

 gaande piramide aanwezig was , maar alleen dat de laatste alsdan in 

 te ongunstigen stand was om gezien te worden. Met eeuig recht nam 

 men dus het bestaan van een met flauw licht bedeelde lensvormige fi- 

 guur aan , welke zich ter weerszijden van de zonneschijf, ongeveer 

 langs de ecliptica uitstrekte en die overdag , door de sterke verlichting 

 der luchtdeeltjes, onzichtbaar was, even als de sterren dit alsdan zijn. 

 De pogingen om bij totale zoneclipsen iets van deze lensvormige figuur 

 te zien waren onvruchtbaar, doch dit negatieve resultaat strekte zich 

 ook uit tot de sterren der 3de en 4de grootte , die , gelijk wij gezien 

 hebben , zich te gelijk met het zodiakaallicht beginnen te vertoonen , 

 en het zal toch wel niemand in de gedachte komen, uit die onzichtbaar- 

 heid af te leiden, dat genoemde sterreu alsdan werkelijk niet aanwezig 



