330 HET ZODIAKAAL- OF DIEEENRIEMSLICHT. 



zijn. Bovendien is de oorzaak der onzichtbaarheid dezer sterren bij een 

 totale eklips, de te sterke verlichting onzer atmospheer door den niet 

 verduisterden buitensten dampkring der zon, meer dan voldoende om 

 eene niet- verschijning van het zodiakaallicht aan weerszijden der ver- 

 duisterde zonneschijf te verklaren. Men meende aldus, tot vóór de ver- 

 schijning van het werk van serpieri , de aanwezigheid dezer lensvormige 

 lichtende figuur om de zonneschijf, langs den zodiak uitgestrekt, te 

 mogen aannemen, en men beproefde alras een hypothese op te stellen 

 omtrent haren eigenlijken aard. Cassini zelf zag in het zodiakaallicht een 

 door de omwenteling met het zonnelichaam sterk afgeplatten dampkring 

 der zon , waarvan de deeltjes het zonnelicht terugkaatsen. Hij meende hier- 

 toe te moeten besluiten uit eene overeenstemming in ligging, die hij aan 

 het zodiakaallicht met den aequator der zon toeschreef. Viel deze aequator 

 met de ecliptica, dus met het vlak samen, waarin wij ons met de aarde om de 

 zon bewegen en dus de zon schijnbaar in eenjaar tijds om ons wentelt , dan 

 zouden wij dien door de beweging der zonnevlekken aangeduiden aequator 

 steeds als een rechte lijn in de richting der ecliptica op de zonneschijf 

 zien geprojecteerd. Daar echter de zonsaequator met het eclipticavlak 

 een hoek maakt , ziet men de eerste slechts tweemalen in 't jaar als een 

 rechte lijn , namelijk dan als de aarde zich in de lijn bevindt, volgens welke 

 de vlakte des zonsaequators die der ecliptica snijdt (10 Juni en 10 Dec.) , 

 en anders altijd als een ellips , ovaal of langrond , waarvan de lengte 

 of groote as verschillende afwijkingen van de ecliptica hebben kan. 

 Cassini nu meende uit zijne waarnemingen te mogen besluiten tot het 

 bestaan van gelijktijdige , even groote afwijkingen van de ecliptica bij 

 het zodiakaallicht en bij den zonsaequator. Naar hij meende, viel dus 

 de platte uitbreiding van het lensvormige lichaam met den aequator 

 der zon te zamen, gelijk zou moeten geschieden als deze uitbreiding 

 het gevolg was van een rotatie of aswenteling om dezelfde as , waarom 

 de zon zelve draait. Geen wonder dat de hypothese van cassini goed 

 werd ontvangen en later, in de eerste helft der vorige eeuw, door de 

 MAIRAN werd gebruikt bij zijne verklaring van het noorderlicht. De 

 MAiRAN nam hierbij aan, dat de atmospheer der zon zich soms tot voorbij 

 de aarde uitstrekte en dat hare deeltjes zich met de atmospheer onzer 

 planeet konden vermengen. Er was eenige grond voor de eerste onder- 

 stelling, wanneer men de hypothese van cassini als waar beschouwt. 

 Het is toch duidelijk dat de uiterste rand der afgeplatte zonsatmos- 

 pheer zich alsdan des te verder van de zon moet verwijderen, naar- 



