334 HET ZODIAKAAL- OF DIERENRIEMSLICHT. 



In het begin onzer eeuw, nadat laplace de onmogelijkheid der ver- 

 klaring van CASSiNi had aangetoond, kwam men tot een ander denk- 

 beeld , dat reeds in het begin , vóór cassini, door fatio de duillier te 

 Genève was uitgesproken, volgens 't welk het zodiakaallicht zou ver-' 

 oorzaakt worden door een groote menigte kleine , om de zon in allerlei 

 banen wentelende lichaampjes , te klein om ieder op zich zelf zicht- 

 baar te zijn, maar op dezelfde wijze als de niet afzonderlijk zichtbare 

 sterretjes, waaruit de Melkweg is samengesteld, voor het oog van 

 den waarnemer een wolkachtig aanzien verkrijgende. Ieder dier uiterst 

 kleine planeetjes zou dus den omloopstijd bezitten , die met zijn ge- 

 middelden afstand tot de zou overeenkwam. De gezamenlyke lichaampjes 

 konden aldus een geheel van lensvormige, maar veranderlijke gedaante 

 vormen, dat uit de naar den tijd des jaars verschillende standplaatsen 

 der aarde onder verschillende vormen gezien moest worden. Tot on- 

 dersteuning van dit eenvoudige denkbeeld kwamen de waarnemingen 

 van LiAis, in 1872 aan de Acad. des Sciences te Vsly^s m.edegedGe[d. Deze 

 astronoom, die met zijne talentvolle vrouw eenigen tijd in Brazilië ver- 

 blijf hield en zijne observaties in een ^'■V Espace Geleste''' getiteld werk 

 publiceerde , dat door hare hand met vele fraaie figuren werd versierd , 

 heeft de spectraalanalyse op het zodiakaallicht toegepast. Volgens hem is 

 het spectrum der lichtpiramide onafgebroken {Comptes Rendus ^ 1872, p. 

 262) van rood tot violet, en om het geheel op het zonnespectrum te 

 doen gelijken , welk laatste het geval moest zijn , als het licht slechts 

 teruggekaatst zonlicht was , ontbrak er slechts aan , dat men er de be- 

 kende donkere Fraunhofersche lijnen in zien kon , die voor het zonne- 

 licht karakteristiek zijn. Het ontbreken dezer lijnen schrijft liais ech- 

 ter aan de zwakke lichtkracht der piramide toe. Ook arthur w. wright, 

 in Amerika, nam het zodiakaallicht spectroskopisch waar en beschrijft het 

 spectrum als in zoover op dat der zon gelijkende, dat zelfs eenige 

 Fraunhofersche strepen daarin door hem gezien zijn {Naturf. VII 

 N" 40. Zie ook Naturf. V 107, 288, 307.) Ook proeven over polari- 

 satie van het zodiakaallicht , door wright genomen , gaven uitkom- 

 sten die met de planetarische hypothese in overeenstemming waren. 

 {Naturf. 1874, N" 29). Hoe belangrijk deze proeven ook zijn, verbiedt 

 ons het bestek dezer verhandeling^ er dieper in door te dringen. Alleen 

 vermelden we , dat volgens wright het zodiakaallicht lichtstralen uit- 

 zendt, die gepolariseerd waren in een vlak gaande door de zon, een 

 feit dat een terugkaatsing van zonlicht door de deeltjes van het 



