HET ZODIAKAAL- OF DIEREMIEMSLICHT, 



NAAR DE NIEUWSTE ONDERZOEKINGEN, 



H. J. H. GRONEMAN. 



(Vervolg en slot van blz. 339.) 



Het zal wel geen betoog behoeven , dat de denkbeelden omtrent het wezen 

 van het zodiakaallicht door de ontdekking dezer twee toevoegsels een 

 zekeren schok kregen. Prof. heis opperde in 1856 , op de Naturforscher- 

 Versammlung te Weeuen , op nieuw het , reeds vroeger door jones geuite , 

 vermoeden , dat het zodiakaallicht een nevelring om de aarde zou wezen. 

 ''Of deze ring inderdaad bestaat," zegt de genoemde geleerde in zijn 

 Z. L. Beobachtungen (S. VI) , "of hij binnen of buiten de maanbaan 

 ligt , zou mogelijk wel uit nauwkeurige op verschillende punten van het 

 N. en Z. halfrond te ondernemen gelijktijdige waarnemingen met zeker- 

 beid af te leiden zijn." Naar deze hypothese zou de aarde dus , even als 

 de planeet Saturnus, een ring bezitten , die dan echter met veel flauwer 

 licht zou bedeeld zijn. Men bedenke echter dat prof. heis deze hypo- 

 these met veel voorbehoud heeft geopperd. Zeker is het voorbarig , uit 

 zijne woorden de gevolgtrekking af te leiden , dat de aarde door samen- 

 trekking der deeltjes van dezen ring , eenmaal een tweede maan zal ver- 

 krijgen, op de wijze zooals de groote LAPLACE het ontstaan der planeten 

 en harer wachters uit vroeger van het hoofdlichaam afgescheiden nevel- 

 ringen verklaarde. Toch werd deze gevolgtrekking , in een in 1869 te Ber- 

 lijn uitgekomen, door zekeren simon backhaus geschreven boekje ge- 



23 



