360 HET ZODIAKAAL- OF DIERENRIEMSLICHT. 



nog aangegeven de aequator , de ecliptica en de horizon in hunne ver- 

 schillende posities naar het uur van den dag, en is ook geteekend de 

 plaats van het zenith en zyn loop tusschen de sterren , terw^ijl ter 

 zijde van iedere figuur aan wijzigingen zijn geplaatst, die de teekenin- 

 gen ophelderen of andere opmerkingen over de observaties meêdeelen. 

 Aan het einde van hetzelfde boek zijn 13 kaarten van het zodiakaallicht 

 der maan , dat jones gelooft waargenomen te hebben Ik verwon- 

 derde mij een zoo groot getal juiste observaties aan te treffen , die nog 

 niet waren bestudeerd, en waarover toch een allergunstigst oordeel 

 was uitgesproken door de amerikaanschc astronomen gould, olmstedt, 

 CHAUVENET CU andere beroemde geleerden, en ik zeide tot mij zelven: 

 óf het zodiakaallicht heeft geene wetten, óf, zoo het er heeft, moeten 

 deze hier ontdekt kunnen worden." 



Sekpieri verklaart verder welken weg hij volgde, om uit de teeke- 

 ningen van jones die wetten af te leiden. "Een lange reeks van tee- 

 keningen ," zegt hij , "leent zich niet goed tot een analytische studie. 

 De eenige weg om eene zaak meester te worden is deze, dat men de 

 opgeteekende vormen en posities van iedere waarneming tot getallen 

 herleidt , omdat de verborgen wetten , die men zoekt , ten slotte niet 

 anders zijn dan de wetten der betrekking tusschen verschillende be- 

 paalde elementen der aarde en des hemels." 



Na een lijst van de plaatsen te hebben opgegeven , waar jones zijne 

 waarnemingen deed , en waaruit blijkt dat die op beide halfronden zich 

 vrij ver van den evenaar uitstrekten , behandelt h^ in zijn eerste hoofd- 

 stuk de reeds door ons beschreven verschillende samenstelling van de 

 zodiakaallicht-kegel uit een "luce centrale" en "diffusa" , dus uit een 

 "centraal" en een "uitvloeiend licht", en merkt hij op, dat deze beiden 

 een zekere onafhankelykheid van elkander bezitten , dat de eene kegel 

 soms naar de eene zijde afwijkt, als de andere het naar den anderen 

 kant doet; dat de eene zich verheft, terwijl de andere blijft staan, of 

 wel dat het eene licht verzwakt , terwijl het andere sterker wordt, enz. 

 Er is dus , behalve een zekere overeenkomst van vorm bij beide deelen, 

 daarentegen ook een zekere onafhankelijkheid daarin op te merken, 

 zoodat men wel degelijk te doen heeft met twee verschillende ver- 

 schynselen. Maar bovendien ontdekte jones nog een andere lichtuitbrei- 

 ding , bepaaldelijk te herkennen aan het minder donkere firmament , 

 van zachter en bleeker kleur dan de mantel bezit. Jones noemt dit 

 het "bleeke licht", "/a Ulcg pallüla'' van serpieri, dat soms het diffuse 



