HET ZODIAKAAL- OF DJERENRIEMSLICHT. 361 



licht of den mantel geheel omgeeft en zich verder van de zon uitstrekt. 

 Ook van dit licht kon jones de grenzen somtijds vrij nauwkeurig op- 

 geven. Zoo bijv. den 4den Juni 1853 , des avonds tnsschen9 en 10 u., had 

 het centrale licht tot de zon een afstand van 47^ a 59 '^ 

 » diffuse » 73" a 101" 



» bleeke » stond onbewegelijk op » » 139 ^ 



en daalde van daar in den vorm eener uitgebreide parabool naar bene- 

 den , die op 40" van den top een breedte van 81 " bezat. Ik meen op mijne 

 teekening dit licht mede terug te vinden , en zou het dus onbewust af • 

 geteekend hebben. Het gaat als een zachte uitvloeiing van de spits der 

 piramide , bij het zevengesternte , naar den rechter of noordelijken horizon. 

 Evenals het bleeke licht het diffuse omgeeft , zag jones nog een meer 

 inwendig verschijnsel binnen in het centrale licht en aan den voet 

 daarvan, met genoegzaam duidelijke omtrekken en van grooter helder- 

 heid, dat hij het '•^effulgent lighf noemde, welken naam wij door het 

 woord "schitterend licht" willen vertalen. Hij teekende het in de kaarten 

 met zig-zag omtrekken. Het schijnt alweder onafhankelijk van het 

 centrale licht te zijn, waarvan het wel somtijds de as schijnt te vol- 

 gen, maar waarvan het op een anderen tijd zoo geheel afgescheiden 

 is, dat het een afzonderlijke lichtuitstrooming naar de as der eclip- 

 tica vormt , of wel een lichtmassa , op den horizon rustende en vrij 

 ver van de ecliptica verwijderd. 



Het komt mg voor, dat dit "schitterend licht" ook door weber te 

 Peckeloh gezien is (heis Wochenschr. 1876, N" 52), maar ik mag op 

 dit oogenblik hierover niet verder uitwijden. 



Wij zien uit het meegedeelde dat het zodiakaallicht een veel grooter va- 

 riëteit van voorkomen heeft, dan men in de eerste honderd vijftig jaren 

 na zijn ontdekking vermoedde ; immers hebben wij het nu reeds in 

 zes verschillende vormen leeren kennen , als wij den door humboldt 

 beschreven "weerschijn" als identisch met den "zodiakaallichtboog" 

 beschouwen en dus niet meetellen. 



De twee hoofdvormen , die door jones in de zodiakaal-lichtpiramide ont- 

 dekt zijn , hebben serpieri doen zien dat de vroeger beweerde deelneming 

 van dit verschijnsel aan de wenteling des hemels niet boven allen 

 twijfel verheven is. Wij hebben hierop reeds vroeger gezinspeeld. Dit 

 gevolg is in de eerste plaats door serpieri getrokken uit wat hij noemt 

 de "phasen" van het zodiakaallicht, waardoor hij verstaat de verande- 

 ringen van de "elongatie" , d. i. van den afstand dien de top heeft tot 



