374 HET ZODIAKAA.L- OF DIERENRIEMSLICHT. 



Hoe vaag deze denkbeelden nu ook zijn, zooals zij door serpieri, hou- 

 ZEAU en MAXWELL HALL zyn uitgesproken, geloof ik dat zij met nog 

 meer waarschijnlijkheid zich aan het voorkomen van het zodiakaallicht 

 kunnen aansluiten, wanneer men aanneemt dat de aard-atmospheer 

 hoofdzakelijk daar tot de vorming eener op de komeetstaarten gelij- 

 kende verlenging kan worden gebracht , waar de aswenteling hare deel- 

 tjes het meest aan de aantrekking naar het middelpunt onttrekt, dat 

 is: omstreeks den heeten aardgordel. De van de zon afgerichte uit- 

 breiding der atmospheer zou dan een platte gedaante hebben , met hare 

 vlakte overeenstemmende met den aequator der aarde. Hieruit zou men 

 de grootere intensiteit in de tropen kunnen verklaren. Ook het afwis- 

 selend voorkomen van het spectrum , dat nu eens aan een zelflichtend , 

 dan eens aan een het zonnelicht terugkaatsend , dan weder aan een ge- 

 mengd verschijnsel doet denken, laat in dit geval beter verklaring 



overal aan den hemel, waarheen hij zijn instrument ook richtte. De heer liais zag in 

 Brazilië het spectrum van het zodiakaallicht , evenals piazzi smyth op Sicilië , onafgebroken, 

 dus van rood tot violet, in zachtea overgang uitgestrekt, hetgeen aan een overeenstem- 

 ming met het zonnespectrum zou doea denken (SErpieri pag. 96). Prof. tachini, die 

 de laatste waarneming bijwoonde , bemerkte echter een wel te onderscheiden levendiger 

 band in het spectrum , die niet in het zonnespectrum voorkomt. Respichi , van de waar- 

 neming der zoneclips uit Indië naar Italië, in 1871, terugkeerend, nam den Uden 

 Januari in de Roode Zee, met een uitstekenden spectroscoop van hofimanis , het bedoelde 

 spectrum waar, bestaande uit de heldere, geelgroene lijn van angström, door een don- 

 kere streep van het overige , schijnbaar samenhangend deel des spectrums gescheiden. Later 

 ontbrak, bij observaties te Rome gedaan , den 5 Feb. 1872 's morgens , het samenhangend deel 

 des spectrums, terwijl hespighi de geelgroene lijn van 4 Feb. tot 1 Mrt. van dat jaar 

 voortdurend opmerkte. Ook lockeyer en denza zagen de genoemde heldere lijn in het 

 zodiakaallicht-spectrum. Ik merk hier echter op , dat in den nacht van den 4den op den 5den 

 i'ebr. 1872 het beroemde groote poollicht gezien werd, en de vraag is, hoeveel aandeel 

 dit in de waargenomen spectra gehad heeft. Pater secchi, de beroemde astronoom van 

 het observatorium te Rome, kon volgens serpieki aan het zodiakaallicht nimmer een 

 duidelijk spectrum waarnemen (serpieki, pag. 91). Den Sisten Maart 1872 zegt hij echter 

 een zwak groenachtig spectrum te hebben verkregen, afgebroken naar het roode uit- 

 einde. In zijn werk over de zon ontzegt hij aan het spectrum van het zodiakaallicht 

 alle overeenkomst met dat van het noorderlicht en vergelijkt het met dat van phos- 

 phoresceerende zelfstandighedeu. Ten slotte vermelden wij nog de onderzoekingen van 

 ARCiMis te Cadix, die twee lichtende lijnen in het bedoelde spectrum waarnam, de geel- 

 groene (bij 1480 KiRCHHOF) en een blauwe (bij 2270 K.) 



Er bestaat dus eenige reden om het licht van het zodiakaal ver schijnsel tweeslachtig te 

 noemen, namelijk gedeeltelijk eigen en gedeeltelijk teruggekaatst. 



