NOG EENIGE WOORDEN OVER EUISON's PHONOGRAAF. 383 



eene luide verzuchting, die den Engelschman mij vragend deed aan- 

 kijken. "De phonograaf ," antwoordde ik hem , "zegt mij dat ik oud word , 

 want ik hoor nu dat mijn stem , toen ik haar zoo sterk mogelijk uit- 

 zette, merkbaar heeft gebeefd." Hij lachte, alsof hij zeggen wilde: dat 

 heb ik ook wel gehoord ! 



Ik schaamde mij toch niet over die verzuchting. Ook nu doe ik het 

 niet over de zwakheid, die zich daarin lucht gaf. Want al weet men, 

 uit honderd andere nog minder bedriegelgke kenteekeuen en sedert lang , 

 dat men "niet jong meer" is, toch is het niet aangenaam, als men 

 zich dit door "zoo'n zielloos ding" al nabouwend hoort verwijten! En 

 er was hier nog veel meer. Het was voor mij geen zielloos ding : het 

 was een kind, dat daar sprak. Een kind, dat nu reeds de wereld ver- 

 baast door wat het nu, nog zoo jong, reeds verrichten kan, maar 

 meer, veel meer nog door wat het belooft te worden. Als men het 

 aanziet, dan zou men, vuriger dan ooit anders, wenschen jong te zijn 

 en nog veel, veel jaren levens voor zich te hebben, al ware het alleen 

 om de ontwikkeling van dit wonderkind te kunnen gadeslaan en met 

 grond te kunnen hopen het eens te zullen zien in zijn volle mannen- 

 kracht. En dit des te meer, omdat de richting waarin en de wijze waarop 

 zich die mannenkracht openbaren zal, nog geheel voor ons verborgen liggen. 



Maar laat ons alvast met het tegenwoordige tevreden zijn. Het is 

 reeds verbazend genoeg. De bladtinplaat , waarin die engelsche en hol- 

 landsche woorden en die tonen zijn gegroefd, heb ik mogen medenemen. 

 Zij ligt voor mij terwijl ik dit schrijf. Ik wenschte dat ik eenige hon- 

 derdtallen daarvan bezat! Dan zou ik den uitgever verzoeken om bij 

 elk exemplaar van deze aflevering een stukje daarvan te verzenden, en 

 den lezer uitnoodigen om die groeven eens oplettend te willen iiagaan 

 en met een vergrootglas te onderzoeken. Wie dit doet en zich daarbij 

 herinnert wat de nauwelijks zichtbare verschillen in den vorm daarvan 

 een hemelsbreed verschil vertegenwoordigen in den aard der trillingen , 



die ze hebben voortgebracht en die zij weder kunnen doen ontstaan 



die staat verbaasd en, wat hierbij niet het minst opmerkelijk is, al 

 meer en meer verbaasd , naarmate hy meer daarover nadenkt en dieper 

 doorgedrongen is in de kennis van alles wat hierop betrekking heeft. 



Haarlem, September 1878. W. M. LoGEMAN. 



