4 WETENSCHAPPELIJK BTJBLAD. 



schok een meer afgelegen punt, b. v. den grooten teen, dan moet men den 

 tusschentijd verminderen om het synchronisme te verkrijgen. Het verschil tus- 

 schen de verschillende intervallen zal dan den tijd aangeven , dien een indruk 

 noodig heeft om eene zekere lengte zenuwdraad te doorloopen. Het besluit , 

 waartoe bloch kwam, was, dat zintuigelijke indrukken voortgeplant zouden 

 worden met eene gemiddelde snelheid van 156 meters in de sekonde, indien 

 het geleidingsvermogen van het ruggemerg en dat der zenuwstammen aan el- 

 kander gelijk waren. Maar dat van het ruggemerg overtreft dat der zenuwen ; 

 het ruggemerg geleidt de indrukken met eene snelheid van 194, een zenuw 

 met eene van 132 meters per sekonde. — Deze proeven dit jaar met elek- 

 trieke schokken herhalende, vond bloch {Société de Biologie, 28 JuilL i 87 7) 

 dat de indrukken , door deze teweeg gebracht , aan andere wetten gehoorza- 

 men dan die door mechanische schokken ontstaan. Indien b. v. een vinger op 

 dezelfde plaats twee achtereenvolgende schokken ontvangt , ontstaat er één en- 

 kele gewaarwording , totdat het interval op '/, 3 sekonde gekomen is ; worden 

 twee vingers derzelfde hand getroifen , dan vermengen zij zich niet , voor dat 

 het interval ^j^.^ sekonde bedraagt. Bij beide handen treedt het schijnbare syn- 

 chronisme in bij een interval van '/j,^ sekonde. Dit laatste is óók het geval , 

 wanneer men de proeven neemt op beide voeten — terwijl daarentegen bij de 

 aanwending van mechanische schokken de ineensmelting van twee schokken 

 plaats heeft bij des te grootere intervallen , naarmate de deelen gevoeliger zijn , — 

 dus bij langere intervallen bij de voeten dan bij de handen. D. l. 



Hooren met twee ooren. — Wanneer de tonen van twee stemvorken , die 

 weinig van elkaar verschillen , elk door een resonnator en een lange caout- 

 schoucbuis worden geleid in een der ooren van denzelfden waarnemer, met alle 

 voorzorgen om te beletten dat zij ergens anders dan in het gehoor-orgaan 

 voor hem op elkaar kunnen werken , dan neemt men de stoeten of zwevingen 

 van beide met opmerkelijke duidelijkheid waar. Bij dit reeds bekende feit vond 

 s. r. THOMPüOü (Fhilosophical Magazine 5. IV. pag. 472) dat, wanneer twee 

 tonen , die op de gewone wijze te zamen gehoord een duidelijken combinatie- 

 toon geven , op dezelfde wijze afzonderlijk in elk der beide ooren wordt ge- 

 bracht, er van dezen laatsten volstrekt niets wordt gehoord. 



Terwijl ik aangaande bijzonderheden van deze proefnemingen en de beschou- 

 wingen die de schrijver daaraan vastknoopt , den belangstellende naar de aan- 

 gegeven bron verwijs , zij het mij vergund hier nog met een enkel woord te 

 doen opmerken , hoezeer daardoor de algemeen aangenomen opvatting wordt 

 bevestigd aangaande de rol der Cortische vezelen in het gehoororgaan. ln. 



