WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



A N T H R O P O L O G I E. 



De voorwereldlijke meiiscb. — In eene vergadering in September te Havre ge- 

 houden heeft PAUL BROCA hierover gesproken. Na te hebben aangetoond hoe 

 zwak de vermoedens zijn ten gunste van het bestaan van den mensch in de 

 Tertiaire periode, beschreef hij drie typen van voorwereldlijke menschen. De 

 eerste was het dolicho-platycephalische , kleine, blijkbaar laag staande ras van 

 Canstatt , waartoe ook de schedel uit het Neanderthal behoort. De tweede was 

 dat van Cromagnon , zoo genoemd naar eene grot in het departement der Dor- 

 dogne. De schedels, daar gevonden sedert 1868, zijn dolichocephaal en goed 

 gevormd , ofschoon de eigenaars gedurende het rendiertijdperk hun hoogste cul- 

 minatiepunt bereikten. Dit ras was platycnemisch , of met platte scheenbeen- 

 deren. Een derde type biedt het Belgische Furfooz-ras aan ; het was een zeer 

 klein ras , van een lageren schedel-type dan dat van Cromagnon en meer na- 

 derende tot het Canstatt-ras. De schedel is rond, doch niet volkomen brachy- 

 cephaal, eerder raesocephaal. Dit ras verscheen in België op het eind van de 

 rendier-periode. Ofschoon naar den schedelvorm lager staande dan het Cromagnon- 

 ras , wist het Furfooz-raz toch aardewerk te maken , in welke kunst het eer- 

 ste nog onbedreven schijnt te zijn geweest. {The Academy , Sept. 22 1877, 

 pag. 301.) D. L. 



Lengteverhouding tusschen den wijsvinger en den ringvinger. — In het eer- 

 ste gedeelte van het 7'^'- deel van het ArcMvio per V Antropologia e C Et- 

 nologia, onder redactie van Dr. p. mantegazza te Florence uitgegeven, komt 

 een opstel van dezen over die verhouding voor. Dr. ecker had opgemerkt dat 

 bij de anthropomorphe apen de wijsvinger altijd korter is dan de ringvinger. 

 Bij 24 van 25 negers vond hij 't zelfde, alsmede bij 15 van 24 negerin- 

 nen ; bij 6 negerinnen was de wijgvinger langer dan de ringvinger ; bij de ove- 

 rige 3 waren beide vingers even lang. Bij een Hottentot , een Australiër en 

 twee Akka-jongens was de wijsvinger de kortste. Aan den anderen kant schij- 

 nen de meeste beeldhouwers der oudheid bij hunne hoogste typen den wijsvin- 

 ger langer dan den ringvinger te hebben gemaakt, b. v. bij den Apollo van 

 Belvedère, de Venns de' Medici, de Venus van het Vaticaan, den sterven- 

 den Gladiator enz. Hedendaagsche beeldhouwers en schilders letten op dat punt 

 niet. Mantegazza heeft nu 712 handen van Italianen onderzocht; 91 hadden 

 aan beide handen den ringvinger het langst, 503 het kortst; bij 102 was de 

 wijsvinger aan de eene hand langer , aan de andere korter dan , of gelijk aan 



