WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 27 



De uitzondering, waarvan wij zoo even spraken, betreft het lood. De weer- 

 stand in draden daarvan vertoont zich grooter , ook na een geringe verwarming. 



LN. 



SCHEIKUNDE. 



De ontwikkeling van het photographisch negatief. — lermontoff {Jour- 

 nal de physique , VI , p. 376) wil dat die ontwikkeling niet het gevolg is 

 van eene verandering in het reeds gereduceerde zilver van het latente beeld , 

 maar van eene vermeerdering van dit laatste, ontstaan door eene galvanische 

 werking tusschen dit zilver en het outwikkelingsmiddel. Hij grondt deze be- 

 wering op het door hem ontdekte feit, dat schrift met stiften van tinsoldeer , 

 platina , graphict en koper op glas , dat vooraf onzichtbaar was , door eene 

 oplossing van ferrosdfaat als ontwikkelingsvocht duidelijk zichtbaar wordt ; ter- 

 wijl dit met schrift van paraffine — een niet geleidend lichaam — niet , of 

 althans op gansch andere wijze het geval is. ln. 



Chemische formule. der Ginchonine. — Uit de onderzoekingen van h. skraup 

 schijnt te blijken, dat de scheikundige formule van Ginchonine niet is C^q 

 Hj4 Nj O, maar C^g H^^ ^% O. {The Academy , Dec. 8, 1877 pag. 535). 



D. L. 



PHYSIOLOGIE. 



Fluorescentie der levende retina. — Dat de doode retina fluoresceert is 

 reeds door helmholtz {Pogg. Ann. XCIV p. 205) en later ook door set- 

 SCHENOW {Arch. f. Ophth. V p. 205) waargenomen. Von bezold en g. en- 

 GELHARDT hebben thans het bewijs geleverd dat ook de levende retina zulks 

 doet. Zij deden hunne waarnemingen op een konijn en op een mensch , door 

 middel van een oogspiegel, zoo ingericht dat het beeld van een spectrum op 

 de retina werd geworpen. Het bleek toen, gelijk te verwachten was, dat het 

 bloed in de vaten die zich vóór de retina bevinden , door absorptie der licht- 

 stralen zich op verschillende wijzen gekleurd vertoonde. In het rood zijn de 

 vaten nog slechts herkenbaar aan een iets levendiger tint ; in het oranje zijn zij 

 bijna niet te herkennen ; in het groen zijn zij donker zwart en zeer scherp ; maar 

 in het blauw zijn zij donker bruin-geel en in het violet rood-bruin. Tot iti 

 het groen laten zich de veranderde kleuren door eenvoudige absorptie verkla- 

 ren, maar dit kan niet meer op de kleursverandering in het meest breek- 

 bare gedeelte van het spectrum worden toegepast. Hier oefent blijkbaar flu- 

 orescentie haren invloed uit. Door eene wijziging in den toestel te brengen, 



