WETENSCHAPPELIJK BIJBLA.D. 63> 



wicht van alle beenderen van die zijde ; integendeel , wanneer b.v. links het 

 voorhoofdsheen praedomineert , is in den regel het rechter wandbeen grooter, 

 enz. In 't algemeen : de schedel , en allerwaarschijnlijkst de hersenen , zijn stand- 

 vastig asymmetrisch , maar de asymmetrie der afzonderlijke gedeelten daarvan 

 richt zich niet naar die van het geheel. {Compt rend. Tom. LXXXVI , pag. 679). 



D. L. 



DIERKUNDE. 



Ontwikkeling der Salpen. — Professor todaro , te Rome , heeft in de wer- 

 ken der Academie des sciences , serie II , T. 2 , eene uitvoerige verhandeling 

 over dit onderwerp gepubliceerd. Ofschoon de Salpen hermaphroditisch zijn , 

 heeft er geene zelfbevruchting plaats , maar is vereeniging der geslachtspro- 

 dukten van verschillende individu's ter voortplanting noodig. De inhoud van 

 elk bevrucht ei verdeelt zich , in een zeer vroeg stadium der ontwikkeling , 

 zoodra de kiemschijf zich vormt , in twee gedeelten. Uit het eene gedeelte ont- 

 staat de Salp, terwijl het tweede gedeelte, bestaande uit eene groep cellen, 

 aanvankelijk onveranderd blijkt en door de zich het eerst ontwikkelende embryo 

 in dier voege omgroeid wordt , dat het in de lichaamsholte daarvan komt te 

 liggen , en ten slotte tot den kiemstok wordt , waaruit zich de keten-salpen 

 ontwikkelen. Een ware teeltwisseling , in den vroeger voor de Salpen aange- 

 nomen zin , zoude derhalve hier niet plaats grijpen ; de keten-salpen zouden 

 veeleer de jongere zusters der oudere , onvruchtbare , eerst ontwikkelde Salp 

 zijn , die aan de eersten tot broedzak dient. 



Dit herinnert eenigermate de voorstelling, die onlangs door g. jaGER in 

 zijne Zoologische Brief e , 3tes Heft, p. 265, bij wijze van hypothese, aan- 

 gaande de dierlijke voortplanting is gegeven. De eiklier zoude namelijk in 

 het algemeen een afgescheiden en betrekkelijk weinig veranderd gedeelte der 

 oorspronkelijke dojermassa zijn , dat in het zich ontwikkelend individu wordt 

 opgenomen. De daaruit ontwikkelde nakomelingen zouden dus in zekeren zin 

 de jongere zusters van het moederdier zijn. Zoo zoude ook de erfelijkheid ge- 

 makkelijker verklaard worden. hg. 



Vervellingsverschijnsel bij Fratercula arctica. — De heer louis bureau 

 heeft ontdekt , dat bij dezen vogel na den paringstijd de snavel een eigendom- 

 melijke vervelling ondergaat , waardoor een zoo groot verschil ontstaat , dat 

 men eene en dezelfde soort als twee soorten , Mormon arctica en Mormon 

 grabae onderscheiden heeft. Na de ruiing scheiden zich van den snavel niet 

 minder dan negen hoornstukken af. De zonderlingste verandering echter, die 



