7& WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 



meters koperdraad van twee m.M. dik , eerst op gewone en toen op zijne wijze 

 werden gevonden. 



De magneetkracht werd in beide gevallen gemeten door den weerstand bij 

 het afrukken of afschuiven van een stuk ijzer. Bij een staafmagneet is dit 

 zeker niet de gelukkigst gekozen methode. ln. 



SCHEIKUNDE. 



De vlamreactie van boriumzuur. — De gewone methode om vrij borium- 

 zuur door de groene kleuring der wijngeestvlam aan te toonen, geeft, uit 

 hoofde van de vorming van ether uit den alkohol , steeds eene lichtende , alleen 

 aan den rand groen gekleurde vlam. De heer a. pinner raadt daarom aan , 

 op de wijze van een BUNSENschen brander, de boriumzuur-etherdarapen door 

 een nauw buisje in een wijdere vertikale glazen buis te laten stroomen, en 

 ze zoo , met lucht vermengd , aan de bovenste opening aan te steken. Men 

 verkrijgt dan een gelijkmatig gekleurde, prachtvolle groene vlam. Hetzelfde 

 geschiedt, wanneer men de dampen in een werkelijken BUNSENschen brander 

 geleidt, dien men, om condensatie te voorkomen, door een daaronder geplaatste 

 kleine vlam, warm houdt. {Ber, d. deuts. chem. Gesellschaft, 1878. p. 712). 



HG. 



PHYSIOLOGIE. 



Ontstaan der celkernen. — Stricker deelt in de Sitzungsherichte der Kais. 

 Akadeinie, 1878, 3tle Abth. Bd. LXXVI, p. 7, eenige waarnemingen mede, 

 die , indien zij zich bevestigen , waartoe goede immersiestelsels gevorderd wor- 

 den , een eigen licht werpen op den aard en het wezen der kernen in dier- 

 lijke cellen. Hier volgen alleen zijne hoofdresultaten. 



In de zeer bewegelijke kleurlooze bloedlichaampjes van kikvorschen en 

 tritons zijn de kernen geen standvastige vormingen ; zij komen en verdwijnen 

 en komen weder te voorschijn , als de golven in het water. 



Met deze wisselende vormingen gaat een chemisch proces gepaard. Azijnzuur 

 fixeert de kernen in den toestand , dien zij voor de reactie bereikt hebben ; 

 toch vertoonen zich onmiddellijk voor den dood nog snelle vormveranderingen 

 der kernen. 



In andere, minder bewegelijke, kleurlooze bloedlichaampjes derzelfde dieren 

 zijn de kernen iets standvastiger. In zulke kernen trekt zich somtijds het ge- 

 heele cellichaam terug , zoodat zij vrij of naakt worden . en treedt dan weder , 



