VORMVERANDERING DER STOF. 15 



ondoorgrondelijk voor de wetenschap onzer dagen , als voor die van de 

 oudste tijden. Sedert de bespiegelingen van den diepzinnigen plato en 

 CICERO, zijn wij nog geen schrede tot de oplossing er van genaderd. 

 De wetenschap kan er op wijzen, hoe snel en doelmatig de natuur 

 deze vormverandering tot stand urengt; maar haar noodzakelijkheid 

 aanwijzen, haar verklaren, dat vraagt men van haar te vergeefs. 



Een spreeuw , voor ons de gewiekte bode der lente , heeft voor 

 het laatst het jonge loover begroet. Niet zonder inspanning had hij , 

 oude van dagen, nog eenmaal het zoele Zuiden verlaten en den langen 

 tocht naar het Noorden volbracht. Zijn vroolijke makkers zaten hoog 

 op de daken en in de kruinen der boomen. En als de zon slechts even 

 door de wolken kwam gluren en een weinig licht uitgoot over de nog 

 besneeuwde velden, dan vertolkten zij de taal der zon voor de men- 

 schen. "De winter maakt zich gereed voor den aftocht; snel nadert de 

 lente, het saizoen van geuren en kleuren, van vroolijkheid en gezang; 

 stompzinnige menschen ! men kan 't u- niet aanzien , dat ook gij het 

 bemerkt." Dit was steeds het refrein van hun schetterend, opwek- 

 kend lied. De lente kwam en de zangers staakten hun lied, omdat 

 de arbeid hen riep. Er werden nesten gebouwd, de gladde eieren 

 werden zorgvuldig verwarmd en de hongerige jongen verschenen. 

 Wat een prettige vroolijke drukte, wat een opgewekte bedrijvigheid! 

 Onze oude spreeuw zag dit alles schier werkeloos aan. Hij had zijn 

 tijd gehad, hij kon niet meer meedoen. Nu eens zat hij stil op den nok 

 van een dak, alsof hij peinsde over de dagen der jeugd; dan weder 

 greep hij , als door een oude herinnering bezield, plotseling een strootje 

 aan en schoof het doelloos onder een vooruitstekende pan. Doch slechts 

 kort duurde dit nuttelooze leven. Weldra ontzonken hem de krachten 

 en, toen hij nog eenmaal in de lucht wilde stygen, viel hij neder op 

 een akker, waarop de klaver reeds bloeide. Daar was het pleit snel 

 beslecht. De natuur had de stof voor den bepaalden tijd geleend; de 

 termijn was verstreken; de stof werd weder opgeëischt voor andere 

 levensvormen. Onopgemerkt lag daar de doode vogel tusschen de geu- 

 rige bloemen. Neen , geenszins onopgemerkt ! Tal van insecten hebben 

 door hun scherpe zintuigen de blijde tijding ontvangen, dat daar gin- 

 der stoffen beschikbaar zijn , die zij voor den bouw van hun lichaam 

 kunnen gebruiken. Vliegen van allerlei soort komen brommend nader 

 en strijken neer op den zoo weikomen buit. In het bonte gewemel loopen 

 de zwarte , blauwe en als goud glanzende diertjes op het doode lichaam 



