16 VORMVERANDERING DER STOF. 



dooreen. Elk beijvert zich om de beste plaats voor den eersten aan- 

 val te vinden. En telkens, als de wind, de klaverhalmen buigend, den 

 vogel voor een wijle in het neigende groen doet verdwijnen , vliegt de 

 geheele bende brommend en gonzend naar boven, om zich terstond weder 

 neer te laten, als de rust daar beneden hersteld is. Een krachtig brom- 

 mend geluid als van een groote wesp doet zich hooren; in een oog- 

 wenk vallen een aantal donkere kevers op het woelige plekje neder. De 

 groote bromvlieg schuift nog spoedig een eitje op een plaats, die zij 

 voor de uitkomende larven geschikt acht ; allen verhaasten hun arbeid, 

 want zij hebben het signaal voor een aanval vernomen , die hun allen 

 de prooi zal ontrooven. De nieuw aangekomen bespringers zijn niet 

 anders dan de zoo bewonderenswaardige kevers, die als "doodgravers" 

 bekend zijn. Zij steken de zwarte , met oranjekleurige dwarsbanden sier- 

 lijk geteekende dekschilden als dakpannen recht in de hoogte en be- 

 ginnen nauwkeurig den vogel en den grond , waarop hij ligt, te onder- 

 zoeken. De uitkomst bevredigt allen; het dier is zooals zij het wenschen , 

 en de grond is niet te hard en te zwaar voor de bewerking. Zonder 

 dralen begint het kleine gezelschap den arbeid. Op kleine afstanden van 

 elkander geplaatst, schuiven zij kop en borststuk onder den vogel; de 

 breede , krachtige pooten krabben de aarde, die onder het lijk ligt, naar 

 voren, waar zy ze tot een ringvormigen aardwal opwerpen. Het doode 

 lichaam zakt langzaam maar gestadig. Van tijd tot tijd komt een der 

 gravers naar boven, om den voortgang van het werk van een ander 

 standpunt te beschouwen. In een oogwenk ontwaart hij daar de deelen, 

 die niet snel genoeg wegzinken. Hij verdwijnt weer in den bodem , en 

 terstond ziet men juist die deelen sneller zakken dan de andere. Alle 

 krachten hebben zich onmiddellijk daar vereenigd. Zulk een arbeid vor- 

 dert ! Weldra is de vogel dan ook geheel in den grond verdwenen. Een 

 kleine heuvel wijst nog de plaats , die het tooneel was van zooveel 

 arbeid, doch ook deze is na een korte poos met den grond gelijk ge- 

 maakt. De zwaarste arbeid is verricht, doch het doel nog niet bereikt. 

 Niet voor zich zelven toch , maar voor hun nageslacht was al dit werk 

 bestemd. De mannetjes gaan nu heen, de wijfjes blijven. De eersten 

 gaan weer elders als lijkbezorgers dienst doen; de laatsten kruipen in 

 den bodem en begeven zich in het pas begraven dier, waarin zij tal 

 van eieren leggen. Na een verblijf van ruim een vijftal dagen ver- 

 schijnen zij weer boven in uitgeputten en schier onkenbaren staat. Zij 

 hebben haar bestemming vervuld; de larven, die zich uit de eieren 



