VORMVERANDERING DER STOF. 17 



zuUon ontwikkelen, vinden zich bij haar geboorte door een overvloed 

 van voedsel omringd. En als later uit dien grond, door de zonnewarmte 

 gekoesterd, tal van jonge krachtige kevers aan de oppervlakte verschij- 

 nen, dan is de spreeuw weder opgestaan uit den doode. Als de vogel 

 Phoenix is hij verjongd uit zijn asch herrezen, doch niet in dezelfde 

 gedaante. In den vorm. van schitterende kevers kan hij zich weder op- 

 heffen in de blauwe veerkrachtige lucht en de vreugde van 't korte 

 leven genieten. 



Ook in het rijk der planten doet de stofwisseling haar rechten gel- 

 den. Evenzeer slechts voor een beperkten tijd neemt de stof den vorm 

 van het plantenlichaam aan. Ook daar is de eene vorm veel besten- 

 diger en langer van duur dan de andere. Ook daar zijn de middelen, 

 waardoor de natuur den overgang tot een andere gedaante bewerk- 

 stelligt, in hooge mate merkwaardig. De helder roode klaproos, het 

 sierlijk onkruid onzer korenvelden, leeft slechts een enkelen zomer. In 

 dien korten tijd moet zij opgroeien uit een korrel zaad , bloeien , vrucht 

 dragen en vergaan. De natuur staat aan de weede een tweetal jaren 

 toe. Het eerste mag zij voor haar zelve, voor haar groei en ontwik- 

 keling besteden; het tweede is voor de jonge plant, die, als kiem in 

 het zaad verborgen, later de soort zal in stand houden. De eik draagt 

 eerst vrucht op 40-jarigen leeftijd en kan onder de gunstigste omstan- 

 digheden een ouderdom van 700 jaren bereiken. En de Californische 

 reus, de Wellingtonia gigantea, sterft waarschijnlyk eerst dan, als hij 

 3000 a 4000 jaarkringen volbracht heeft. 



Daar ginder in het woud staat een eik, een reus zelfs onder zijn 

 broederen. Fier rijst de gegroefde stam boven de omringende struiken 

 en boomen omhoog , om zich dan op te lossen in een heirleger van knoes- 

 tige, dicht bebladerde takken, die een beschermend loofdak uitspreiden 

 over den omtrek. De kroon van den boom is een bosch op zich zelve, 

 en zijn wortelen putten het water uit den oorsprong der heldere woudbron. 

 Een lange reeks tientallen van jaren gingen reeds over zijn kruin. 

 Het geslacht der menschen, dat met hem opwies, was reeds lang op- 

 gevolgd door een ander. Overal de grootste verandering, nergens rust 

 of stilstand; slechts hij scheen dezelfde te blijven. Hoeveel had hijzelf 

 reeds beleefd, hoeveel had hij als stille getuige aanschouwd! Nu eens 

 had de storm zijn wilden aanval gedaan op het woud. Dan had hij de 

 takken der andere boomen zien buigen en wringen, totdat vele der 

 zwakkere broeders plotseling, ontworteld en krakend, ter aarde wer" 



2 



