18 VORMVERANDERING DER STOF. 



den geworpen. Voor hem was er dan nauwelijks strijd. Wel knakte de 

 storm zijn twijgen en ontrukte hem tal van bladeren, maar dit kon 

 hem niet deren. Uit zijn rijken voorraad van sappen bracht het volle 

 krachtige leven het verlorene weldra weer voort. Hoe menigen stillen 

 zomernacht had hij doodstil staan droomen. Als dan het woud zich 

 baadde in de geurige zomerlucht , als daar boven de sterren flikkerend 

 schenen en het zachte licht der maan de oude stammen der boomen 

 met vloeiend zilver bekleedde, dan bewoog hij geen enkel blaadje; dan 

 stond ook hij te luisteren naar de welluidende tonen des nachtegaals, 

 den gevederden zanger, die zich het woud heeft verkoren, om de ern- 

 stige schoonheid van zulke momenten in melodieën te vertolken. 



Zulke schoone dagen waren echter zeldzaam; er kwamen gevaren, die 

 juist den koning der boomen bedreigden, doch de kleinen en zwakken 

 verschoonden. Na een zoelen zomerschen dag pakten donkere wolken 

 zich samen en dreven langzaam boven het woud. Een geheimzinnig 

 duister spreidde zich uit over de toppen der boomen en gleed neer langs 

 de rijzige stammen tot op het veerkrachtige mos aan hun voet. De na- 

 tuur doofde in het donkere floers elke heldere tint , die niet passen zou 

 bij het plechtige schouwspel, dat zij ging voorbereiden. En de wenk der 

 natuur werd begrepen. Het gegons der insecten verstomde; hier vloog 

 een troep kraaien zwijgend met snelle wiekslagen naar het dichtst van 

 het lommer ; ginds trachtte een eekhoorn met vlugge sprongen het veilige 

 nest te bereiken. Weldra was alles tot rust en in angstige spanning 

 het naderend onweer verbeidend. 



Op eens schoot een flikkerende schicht door het luchtruim en over- 

 goot het woud met een zee van blauwachtig licht. Spookachtig teekenden 

 de boomen hun grillige omtrekken tegen den lichten achtergrond af, 

 om na een spanne tijds weer weg te duiken in het duister. Nauwelijks 

 is 't licht gedoofd , of een ratelend , knetterend geluid golft uit de wolk 

 naar omlaag; de dieren des wouds springen in hun schuilhoeken op, 

 als getroffen door een electrischen schok, en zij trillen nog heftig, als 

 het geknetter zich oplost in een vol en statig rollen en rommelen. Een 

 oogenblik rust en daar schittert een licht, oogverblindend, zoo mogelyk 

 nog feller dan 't andere, 't Is of de hemel geheel in lichtelaaien gloed 

 is ontbrand ! Een lichtende slang springt uit de wolk op den top van 

 den eik, schiet in snelle vaart kronkelend langs den stam naar 

 beneden en verdwijnt in den vochtigen bodem. De boom kraakt onder 

 de vurige omarming, en heinde en ver spatten de splinters van zgn 



