VORMVERANDERING DER STOF. 19 



houtig licliaam uiteen. Doch onmiddellijk verstomt de forsche kreet van 

 den woudreus voor een ontzettenden knal van den donder, gelijk de kreu- 

 nende zucht van den nederstortenden krijgsman zich oplost in de zware 

 dreunende basstem der kanonnen. De vaste bodem trilt, de dieren des 

 wouds schijnen als met zianeloosheid geslagen. De geheele wereld schijnt te 

 verstommen ; er bleef slechts een enkele machtige alles doordringende knal. 

 Doch thans was het gevaar ook geweken. Het was of de donderwolk 

 voor die ééne ontzettende uitbarsting haar laatste kracht had verzameld. 

 Tot regendroppels viel zij uiteen , die kletterend nedervielen op de bla- 

 deren der boomen. Een frissche wind stak op en ruischend voer de 

 luchtstroom door de slanke kruinen daarboven. 



Alles herademde in de frissche veerkrachtige lucht, doch de woud- 

 reus was voor altijd verminkt. Het hemelvuur had de dikke schors 

 van den stam , zijn beschermend pantser , gespleten en geheele stukken 

 uit zijn lichaam gescheurd. Zijn kracht was gebroken en zijn onder- 

 gang voorbereid. 



Telkens , als voortaan de regen eentonig klaterend nederviel op het 

 woud, besproeide hij rijkelijk zijn wonden. En dit was geen verkwik- 

 king. Het water , dat vroeger schadeloos afliep langs den stam , drong 

 nu steeds dieper door in zijn lichaam. En allengs begon bederf en 

 vermolming in zijn binnenste voort te woekeren. De specht had nau- 

 welijks de kwetsbare plaats ontdekt, of hij klampte zich vast aan den 

 stam en hamerde er lustig op los. En elke stoot van zijn harden 

 krachtigen snavel vergrootte de reeds onherstelbare wond. Zoo werd 

 de krachtige stam langzaam door de vijandige machten gesloopt. En 

 weldra viel zijn verval zeer in 't oog. Telken jare, als de lente in 't 

 land kwam, kon hij steeds minder sappen aanvoeren, om deel te ne- 

 men aan het verjongingsproces der natuur, om de bruine knoppen 

 te ontwikkelen tot groen bebladerde twijgen. Steeds meer kromp de 

 groene kroon ineen, en midden in den zomer mengde zich met het 

 ruischen der bladeren het gekraak der dorre takken. 



Toen na verloop van jaren de storm zich weer in het woud liet 

 hooren , toen werd het gehuil van den wind plotseling overstemd door 

 een zwaren, doffen slag, die voortdreunde tot ver in den omtrek. De 

 reus van het woud, voor wien in vroeger dagen de strijd met Aeolus' 

 woeste benden slechts spel was , ligt geveld ter aarde en met hem 

 een geheele rij boomen, die hij in zijn val heeft verpletterd. 



Daar op den grond ligt de plantenreus uitgestrekt op een vochtig 



