20 VOEMVERANDERING DER STOF. 



mosbed. Het kreupelhout, dat zich allengs van den schok herstelt en 

 nieuwe loten uitschiet, buigt zich meer en meer over hem heen en 

 belet het zonlicht den toegang tot zijn vochtige, kille sponde. Daar 

 onder het duistere loover is hg geheel weerloos overgeleverd aan tal- 

 looze vijanden, die zijn ontbinding zullen bespoedigen. Door duizenden 

 insecten — kevers, wespen en vliegen — wordt hij in elke richting 

 doorboord en de mieren doorknagen het dikst van zijn stam, om er 

 hun kunstige woning te bouwen. De varens, de bewoners der donkerste 

 plekjes van het woud, zenden uitloopers naar den boom; zij spreiden 

 haar breede vedervormige bladeren over den gevallene heen , alsof zij het 

 tooneel der verwoesting zelfs voor de naaste omgeving wilden verbergen. 

 Als na een tien- of twintigtal jaren het toeval een eenzamen wan- 

 delaar in 't schemeruur langs de plaats voert, waar zich eenmaal de 

 woudreus verhief, dan wordt hij verschrikt door een phosphorachtigen 

 lichtglans, die hem tegenstraalt uit het loover. Als hij dan, zich ver- 

 mannend, de worsteling met de takken van het kreupelhout en met de 

 slingerende ranken aanvaardt en doordringt tot de geheimzinnige plaats, 

 dan aanschouwt zijn oog een tooneel, welks woeste schoonheid hem 

 treft. Een ontelbare massa vermolmde tronken en takken ligt daar in 

 grenzenlooze verwarring dooreen ; op hen staat een heirleger van zwammen, 

 gedekt met roode puntige hoeden. Zij — de lyfwacht van den koning , 

 die over de boschgeesten heerscht — zijn gezonden om den laatsten 

 plicht jegens den ouden eik te vervullen, om het laatste tijdperk zijner 

 ontbinding met snelheid te doen verloopen. Elke tronk, waartegen de 

 voet des wandelaars stoot, valt tot vochtig stof uiteen en onweer- 

 staanbaar rijzen gedachten aan dood en vernietiging in den geest van 

 den eenzamen zwerver op. Als hij echter op nieuw zijn tocht gaat ver- 

 volgen en de frissche avondkoelte verkwikkend speelt om zijn slapen, 

 dan zal zijn ziel weder vry worden van den eersten machtigen indruk. 

 Dan zal hij bedenken, dat de varens, de struiken, de jonge eiken, de 

 geheele weelderige plantengroep , die hij op ^dezelfde plaats mocht aan- 

 schouwen, voor een deel zijn gevormd uit de stoffen, die de vermolmde 

 eik uitspreidde op en in den bodem en als gassen uitstootte in de lucht. 

 Dan weet hij, dat hij een reus heeft betrapt, die in de stilte des 

 wouds zijn gedaantewisseling volbrengt; dan wijken de sombere ge- 

 dachten van ondergang en bederf voor de lachende beelden van het 

 nieuw ontluikende leven, {Slot volgt.) 



