44 VORMVERANDERING DER STOF. 



boorte, een herleving der gestorven hemelbollen te gelooven. Op welke 

 wijze dit zou kunnen geschieden, is nog onlangs door den Duitschen 

 natuurkundige Dr. meyer * op scherpzinnige wijze in het licht gesteld. 

 Vergun mij althans enkele hoofdtrekken zijner onderstelling te schetsen. 



Het inwendige onzer aarde bestaat nog steeds uit gloeiend vloeibare 

 massa's, waarschijnlijk voor een goed deel uit gesmolten metalen. Slechts 

 een klein deel der oppervlakte is vast. De vaste korst is , met den vloei- 

 baren inhoud vergeleken , niet dikker dan de schaal van een ei in ver- 

 houding tot de vloeistof is, die zij omsluit. 



Als onze planeet steeds minder stralen van de uitdoovende zon ont- 

 vangt, zal zij allengs aan de omgevende ruimte, die uit zich zelf ijzig 

 koud is, hare eigene warmte afstaan. Naarmate zij afkoelt, krimpt zij 

 ineen. Weldra komt dan een tijdstip, waarop de vaste korst moet 

 scheuren en splijten, omdat zij sneller krijaapt dan de heete vloeibare 

 massa , die zij omgeeft. 



In dien toestand verkeert thans de maan, die geen levend wezen 

 meer herbergt. Hare oppervlakte is met diepe scheuren doorploegd , de 

 zoogenaamde rillen^ waarvan sommige in rechte lijnen zich meer dan 

 25 mijlen ver uitstrekken. Zoo scheurt ook eenmaal onze dan reeds 

 lang onbewoonde aarde, en eindelijk zal de oppervlakkige korst in elke 

 richting gespleten, in tallooze schotsen uiteenvallen. Dan wordt een 

 tweede vloeibare laag aan de koude der wereldruimte blootgesteld , af- 

 koeling en inkrimping vangen weer aan, totdat ook deze laag is ge- 

 stold en , verbry zeld , in groote stukken zich oplost. En op deze 

 wgze zal het steeds voortgaan. Steeds dieper zal de vernielende 

 werking der koude in de verbrokkelde aarde doordringen , totdat deze 

 ten slotte geheel in een rondwentelenden bol van steenbrokken en 

 puin is veranderd. 



Saturnus , de uiterste planeet van ons stelsel , is waarschijnlijk reeds 

 in dit tijdperk van ontbinding gekomen. De eigenschappen der ringen , 

 die haar omgeven , maken het in hooge mate aannemelijk , dat deze uit 

 losse steenbrokken bestaan, die aan haar lichaam ontrukt zijn. 



De samenhang van de bestanddeelen der aarde is dan ten eenenmale 

 verbroken , en de middelpuntvlieding zal dan achtereenvolgens de steen- 



' "Oeffeutliche Vortrage gehalten in der Schweiz," Band I"V, Heft Vil. Von denersten 

 undletzten Dingen im Universum, von dr. m. wilh. meyek. Bazel, Hugo B,ichtev. 1877« 



