70 LEVENSSCHETS VAN WILLEM JACOB 's GRAVESANDE. 



leven. De volder was dan ook wel de ofiicieele hoogleeraar in Physica 

 en Astronomie en als zoodanig directeur van het Observatorium (het 

 Theatrum Astronomicum) en van het Physisch Kabinet (het Theatrum 

 of Laboratorium Physicum) , doch dit had senguerdius , die , na de ge- 

 beurtenissen van 1672, om zijne rechtzinnige gevoelens, naar men be- 

 weert, tot Professor in de Philosophie was benoemd, niet verhinderd 

 tegenover de volder private coUegien over Physica te geven, en dat 

 wel in een jegens dezen zeer vijandigen geest. Stryd tusschen die twee 

 mannen kon trouwens bezwaarlijk uitblijven , want evenzeer als de 

 volder, ook op natuurkundig gebied, de Cartesiaansche philosophie 

 was toegedaan, evenzeer meende senguerdius die philosophie ten krach- 

 tigste te moeten bestrijden. Het schijnt dat de volder dien strijd einde- 

 lijk is moede geworden; althans den 6^^^ October 1705 zien wij hem, slechts 

 62 jaren oud, in eene vergadering van Curatoren verschijnen om te ver- 

 klaren, dat hij "eenige jaren herwaerts gedelibereert hebbende om sigh 

 op eene gevoegelijke wijse van den Academischen dienst te ontslaan 

 door verscheijde toevallen daarin telkens verhindert geworden dog sedt 

 een jaer herwaerts door zekere indispositie sijnde aangetast, die hem 

 in sgne publijcque en particuliere institutie groot ongemak ende verhin- 

 deringh bijbragt", hij eindelijk tot het besluit was gekomen zijn pro- 

 fessoraat neer te leggen, en daarom Curatoren kwam verzoeken "hem 

 zijne demissie te verleenen , alsmede te permitteren , dat hij op den 

 19den dier maand de voors. resignatie van sijne professie met eene 

 publijcque harangue soude mogen afleggen." Curatoren schijnen aan 

 de "indispositie" van de volder, ofschoon zij van ernstigen aard 

 was, geen groot gewicht te hebben gehecht, althans "naa gehouden 

 deliberatie" werd door hen verklaard dat hun "dese propositie met veel 

 verwondering ende niet minder leedwesen was voorgekomen" en zij 

 daarom "geerne souden sien dat hij van zijn voornemen wilde desiste- 

 ren"; doch het besluit van de volder stond vast, en aan zijn verzoek 

 moest worden voldaan. Ondertusschen werd het alleen in zoo verre 

 ingewilligd, dat hij van de verplichting tot het geven van onderwijs 

 werd ontheven; zijne betrekking tot de hoogeschool bleef overigens 

 onveranderd ; men meende in die dagen , dat een hoogleeraar nog 

 tot iets anders dan tot het geven van collegie dienstig kon zijn. 

 Ook spreekt het van zelf dat aan de volder, die bij Curatoren 

 hoog stond aangeschreven en het om zijne buitengewone verdiensten 

 ook ten volle verdiende, vergund werd op den door hem voorgestelden 



