PARASITISMUS IN HET PLANTENRIJK. 109 



wier door schimmeldraden wordt aangetast , die zich eerst tegen hare 

 oppervlakte aandringen , maar bij voortgezetten arbeid de verschillende 

 cellen nit elkander weten te drijven. Zoo hevig is zelfs de aanval en 

 zoo afdoende de insluiting, dat men ten slotte de prooi in het mid- 

 den en den overweldiger aan weerszijden ziet , dio onder de hand dik 

 geworden is van al het voedsel, dat hem wordt aangebedenen, nit 

 dankbaarheid daarvoor, hechtwortels uitzendt naar de schors om zich 

 zelve en de voedster aan de onderlaag vast te klemmen. ^ Toch is het 

 zoo ; en dat de blauw-groene cellen hier de meeste verandering heb- 

 ben ondergaan, blijkt uit de geele cellen, die in veel minder gewij- 

 zigden vorm tusschen de andere terug te vinden zijn. 



Ziedaar een paar uitstekende voorbeelden van parasitisme. Maar 

 wat is het einde van de zaak? Wordt de plant geheel uitgezogen en 

 alzoo de dood voor den schimmel voorbereid? Geenszins. Beide plan- 

 ten leven rustig door ; de wier wordt niet alleen niet uitgeput, maar 

 tiert in hare gevangenis, waarin zij tegen allerlei gevaren is beschut, 

 ja, dikwijls veel voordeeliger dan in den vrijen staat, welig voort. 

 De beide planten worden onmisbaar voor elkander, omdat zij ge- 

 zamenlijk aan nagenoeg alle wederwaardigheden des levens weerstand 

 kunnen bieden , daar zij zich tevreden stellen met het allersoberste voed- 

 sel dat ergens ter wereld te vinden is , en de sterkste hitte met de 

 grootste droogte , die in den zomer aan duizende andere planten den 

 doodsteek toebrengt , en evenzoo de felste koude kunnen verduren. Zulke 

 vereenigingen van planten kunnen in een wereld, waarin de strijd om 

 het bestaan zoo heftig gevoerd wordt, geen zeldzame verschijningen 

 zgn. Integendeel, men vindt ze allerwege, en dat er tot nog toe zoo 

 weinig over gesproken is, vindt eenvoudig zijne verklaring hierin, dat 

 de tegenwoordige beschouwing slechts weinige maanden geleden be- 

 wezen is de eenige ware te zijn. Het zijn de Lichenen of Korstmos- 

 sen, die ik hier op het oog heb. 



• Om het aantal figuren niet al te veel uittebreiden, heb ik mij genoodzaakt gezien 

 een tweetal afbeeldingen, die op het zooeven besprokene betrekking hebben, wegtelateu. 

 Evenwel kan zich de lezer den beschreven toestand verduidelijken door fig. 11, waar 

 een dergelijke verhouding tusschen groene en klenrlooze elementen voorkomt , als waar- 

 van hierboven sprake is. 



{^ervólg en slot in het volgend nommer.) 



