124 VOORZORGEN ÏBGEN KLEURENBLINDHEID. 



een arm Nelsonismus kunnen noemen, zoodat eindelijk de nakome- 

 lingschap beroemde mannen voornamelijk van den kant van hunne 

 gebreken zou leeren kennen. 



Nadat onderscheiden andere benamingen waren verworpen , werd in 

 Engeland, en daarna bijna overal, de door brewster voorgeslagene 

 van kleurenblindheid {Couloiir-Blindness) aangenomen. 



Het getal der kleurenblinden is betrekkelijk groot , grooter dan men 

 verwachten zou. Het gebrek wordt dikwerf niet opgemerkt en komt 

 eerst uit, wanneer men kennis erlangt van het bestaan er van in het 

 algemeen. Eens aan eene familie , uit vier personen bestaande , ont- 

 vouwende wat kleurenblindheid was, bleek het mij al dadelijk dat een 

 der leden kleurenblind was. Er lag op de tafel een tafelkleed met 

 rooden grond en groene bloomen. En nu bleek het , dat de zoon des 

 huizes altijd gemeend had dat de kleur van den grond en van de bloe- 

 men dezelfde was, ofschoon van een andere tint. 



Te verwonderen is het dan ook niet , dat in de laatste jaren de re- 

 geeringen de machinisten der spoorwegen en de stuurlieden van tijd 

 tot tijd op kleurenblindheid doen onderzoeken, om er zeker van te 

 zijn dat zij de gekleurde seinen, kustlichten enz. van elkander weten 

 te onderscheiden. Te meer is dat noodig, omdat het schijnt gebleken 

 te zijn dat iemand, die niet kleurenblind is, zulks kan worden. 



Aangeboren of verkregen kleurenblindheid schijnt echter genezen te 

 kunnen worden. Dat het dus van belang moet geacht worden, om reeds van 

 de vroegste jeugd af maatregelen te nemen tegen het bestaan of de ont- 

 wikkeling van dit gezichtsgebrek , behoeft nauwelijks te worden betoogd. 

 Al ware het niet dat onder zekere omstandigheden eenige moeielijk- 

 heden en onaangenaamheden, onder andere omstandigheden gevaar 

 met het bestaan van dit gebrek vergezeld gingen , zou die bestrijding 

 van de kleurenblindheid reeds van het aesthetische standpunt gerecht- 

 vaardigd zijn. Men denke b. v. aan het genot dat aan den beschouwer 

 de waarneming van de oneindige en zoo schoone kleurschakeringen, 

 waarmede de natuur hare werken versierd heeft, oplevert, en dat de 

 kleurenblinde noodzakelijk missen moet. Het jaargetijde , waarin ik dit 

 schrijf, geeft mij aanleiding te doen opmerken, dat een kleurenblinde 

 niets waarneemt van de schoone uitwerking, die de thans rijpende 

 Igsterbessen tusschen het donkere groen van een boschje teweegbrengen. 



De heer a. favre heeft aan eene reeks van onderzoekingen aangaande 

 kleurenblindheid, doorhem aan de Académie des Sciences aangeboden, 



