PARA.SITISMUS IN HET PLANTENHIJK. 137 



van Ascomyceten komt een sporehouder of liever een verzameling van 

 sporehouders voor, die tot in bijzonderheden denzelfden bouw vertoont 

 als het apothecium der korstmossen (Zie fig. 13). Dezelfde gezwollen 

 buizen, gevuld met sporen, dezelfde draadvormige deelen er tusschen 

 in, dezelfde gedaante van het geheel. Alleen vindt men er , zooals trou- 

 wens van zelf spreekt , geen gonidiën tusschen in gesloten. Een belang- 

 rijke, maar na al het meegedeelde volstrekt niet bevreemdende over- 

 eenkomst bestaat eindelijk in de sporen en hare ontwikkeling. Sporen 

 zijn de kleine lichaampjes, die bij kieming een nieuwe plant opleveren. 

 Zij spelen, gelijk boven werd opgemerkt, dezelfde rol bij de Cryptoga- 

 men, als de zaden bij de Phanerogame planten. Niet alleen de vorm 

 is bij beide volkomen dezelfde , maar ook de veranderingen die ze bij 

 de kieming vertoonen. In beide gevallen ontstaat een draderig weefsel 

 van ongekleurde vezels of hyphen, een weefsel dat te loor gaat, zoo- 

 dra de reserve-stoffen , in de spore aanwezig , zijn opgeteerd. Om den 

 dood te voorkomen , dient men dus een andere plant toe te voegen, die 

 in de levensbehoeften der hyphen kan voorzien. In één woord, in alle 

 opzichten is de overeenkomst zoo treffend, dat er geen twijfel bestaat 

 of de Lichenen -hyphen z^'n echte schimmels en wel soorten uit de groote 

 onderafdeeling der Ascomyceten. Mag er nu nog geëischt worden da 

 men een Lichen samenstelle uit een willekeurig gekozen schimmel en 

 de een of andere wier ? Voorzeker niet. Vele woekerplanten , zoowel 

 onder de hoogere als onder de lagere, hebben haar eigen plant, van 

 welke zij leven , terwijl zij op andere , ofschoon ook gezonde en voed- 

 zame gewassen overgebracht, spoedig sterven. De Cuscuta europaea^ 

 waarvan ik boven (bl. 115) melding maakte, tast zeker verschillende 

 plantsoorten aan, maar van de C. epilinum is het bekend dat zij alleen 

 het vlas bezoekt en andere planten , die zij noodzakelijk op haar weg 

 tegenkomt , meestal onaangeroerd laat. De vogellijm leeft voornamelijk 

 van eike- en appelboomen en laat zich te vergeefs op zoovele andere 

 boomen zoeken. Waarom dit alles zoo is , laat zich niet altijd verkla- 

 ren; men kan b. v. niet zeggen, waarom de wijnstok-schimmel alleen 

 onzen wijnstok en de aardappelschiramel alleen den aardappel aangrijpt. 

 Maar wel is het te begrijpen , waarom palmen met hun houtig hulsel , 

 grassen met hun stevige ondoordringbare bast en zoo vele andere één- 

 zaadlobbige gewassen niet ontvankelijk zijn voor woekerplanten, die 

 juist het sappige, gemakkelijk te bereiken weefsel beminnen. Hoe het 

 ook zij , het laat zich niet verwachten dat men woekerplanten naar 



