ELEKTRISCH LICHT. l45 



zeer fragmentarisch is bekend geworden en in sommige berichten uit 

 dien tijd tusschen de regels te lezen was , mag men stellen dat vooral 

 twee oorzaken hieraan schuld waren. 



De twee koolspitsen , waartusschen op de bekende wijze de elektrische 

 lichtboog wordt ontwikkeld, nemen, zelfs in eene ruimte waarin geene 

 verbrandiug der kool geschieden kan, in lengte af, zoodat hun af- 

 stand zich langzamerhand vergroot, spoedig grooter wordt dan hij zijn 

 moet om het sterkste licht voort te brengen en eindelijk groot genoeg 

 om den overgang der elektriciteit onmogelijk te maken, zoodat de 

 stroom ophoudt en het licht wordt uitgedoofd. Deze spitsen moeten dus 

 telkens een weinig nader bij elkander worden gebracht om het licht te 

 doen "voortbranden". Mechanische inrichtingen om dit te doen plaats 

 grijpen door den elektrischen stroom zei ven , onafhankelijk van eenige uit- 

 wendige zorg , heeten regulatoren voor het elektrisch licht , of kortweg 

 elektrische lampen. Zulke inrichtingen waren reeds vroeg — ik meen 

 het eerst omstreeks 1852 door den Engelschman staite — uitgevonden 

 en in gebruik gebracht. Men begrijpt dat de toekomst van het elektri" 

 sche licht geheel en al van de voldoende werking dezer lampen afhing. 

 Want een licht, dat van tijd tot tijd uitgedoofd wordt, om eerst weder 

 te stralen als misschien na een half uur of langer een deskundige het 

 euvel is komen herstellen , is geen licht dat in het openbaar mag schij- 

 nen, al bezit het overigens ook nog zulke belangrijke voordeden. En 

 iedereen , die ook zelfs maar eenmaal heeft gewerkt met zulke "zelfre- 

 regelende" lampen, weet hoe gemakkelijk het kan voorkomen dat ook 

 de volmaakste van allen, die van serein, eens even weigert. Voor 

 laboratorium-proefnemingen is dit van weinig belang ; men heeft daarbij 

 de lamp steeds onder zijn bereik en een enkel tikje brengt alles weer 

 in orde. Maar bij een openbare verlichting vereischt zulk een tikje de 

 komst van iemand , die het weet aan te brengen , met een ladder. Gezwe- 

 gen nog van de bij zulk gebruik wel nooit geheel weg te nemen mo- 

 gelijkheid dat , bij een voortdurend gebruik in de open lucht , ernstiger 

 stoornissen zich voordoen , die met geen tikje te verhelpen zijn. Ik meen 

 dat er allen grond bestaat om te vooronderstellen , dat de noodzake- 

 Igke en voor enkele malen onvermijdelijke tekortkomingen der elek- 

 trische lampen de eerste oorzaak van het niet slagen der elektrische 

 verlichting zijn geweest. 



De eerste , maar zeker niet de eenigste ! Want wanneer men nagaat 

 wat er thans bekend is van de onkosten voor deze verlichting — waar- 



10 



