152 ELEKTRISCH LICHT. 



vierde of nog kleiner deel van dien, welken men tot het voortbrengen 

 van de tot nog toe gebruikelijke lichten behoefde : de mogelykheid dus 

 om het zwakste elektrisch licht, dat men tot nog toe aanhoudend kan 

 voortbrengen , te verdeelen in vier of meer naar evenredigheid zwak- 

 kere, op willekeurige afstanden van elkaar geplaatste lichtbronnen. Hier- 

 door zou het laatst aangewezen bezwaar der elektrische verlichting 

 worden opgeheven en dit algemeen, ook voor kleinere ruimten, toege- 

 past kunnen worden. 



De elektrische lichtboog is hiertoe niet bruikbaar. Dit begreep reeds 

 in 1845 KiNG te Londen , die daarom een patent nam op het voort- 

 brengen van elektrisch licht met behulp van door den elektrischen stroom 

 heftig gloeiende , slechte geleiders. Ditzelfde denkbeeld lag aan een aantal 

 later verworven patenten ten grondslag. Een daarvan betrof het doen 

 gloeien door dien stroom van een 'kwiksirEbol , die 07iophoudelijJc vernieuwd 

 werd. Het werd genomen door zekeren white. Dat dit niet slagen kon , 

 is gemakkelijk te begrijpen , al gelukte het den uitvinder ook om van 

 zijne proefnemingen in dagbladen te doen spreken op eene wijze , die 

 den argeloozen lezer deed gelooven dat zijne uitkomsten wonder wat 

 beteekenden. Binnen zeer korten tijd hoorde men niets meer daarvan , 

 evenmin als van de vele andere pogingen in gelijke richting. In 1874 

 nog kwam lodygüine te Petersburg met hetzelfde denkbeeld voor den 

 dag. Zijne gloeiende geleiders waren dunne koolstaafjes. Nu is kool 

 tot dit doel zeker uitmuntend geschikt. Zij geleidt nog ongeveer 25 

 malen slechter dan platina, kan een veel grootere hitte dan dit ver- 

 dragen zonder te smelten en straalt bij dezelfde gloeihitte veel meer 

 licht af dan dit. Lodygüine vond alle mogelijke aanmoediging en onder- 

 steuning. Toch heeft hij volstrekt geen blijvende uitkomsten op zijn 

 arbeid verkregen; evenmin als zijne landgcnooten kosloff, konn en 

 bouliguine, die later zijn stelsel trachtten te verbeteren. 



De zwarigheid welke zij niet konden overwinnen, is thans bekend 

 geworden. Hun koolstaafjes konden ook door den sterksten stroom niet 

 gesmolten worden , maar zij verdampten spoedig en verbrandden daarbij , 

 als de gloeiing niet geschiedde in eene zuurstofvrije ruimte , en wel in het 

 midden hunner lengte , waar zij het heetst werden , het meest ; zoodat 

 zij spoedig daar afbraken of doorbrandden en dus door een ander moes- 

 ten vervangen worden. 



De eerste, die een eenvoudig, praktisch middel gebruikte om aan dit 

 bezwaar te gemoet te komen , was een Franschman , reynier , in het 



