164 OVKH HET INMAKEN VAN GUORNTEN EN VRUCHTEN. 



Gaan wij eerst de verschillende vormen na, waaronder de bederf- 

 zwammen zich voordoen. Men kan ze tot drie groepen brengen, t. w. : 

 a. De Splijtzw^ammen of Bacteriën. 

 h. De Gistzwammen (gistcelleu). 

 c. De Draadzwammen of schimmels. 



De beide eerstgenoemde groepen zijn natuurlijke familiën, hare leden 

 komen zoowel in physiologische als in systematische kenmerken zeer 

 nauw met elkander overeen. Niet aldus is het met de derde groep ge- 

 steld. Deze omvat soorten uit de meest verschillende afdeeliugen der 

 zwammen , die in systematische kenmerken en vooral in hare voortplan- 

 tingswerktuigen in hooge mate van elkander afwijken , doch alle daarin 

 met elkander overeenkomen, dat zij meestal een los, draderig weefsel 

 vormen. Somtijds zijn deze draden eencellig, in andere gevallen duiden 

 zij door dwarsschotten een hoogeren bouw uit tal van cellen aan. Men 

 vat al deze vormen met hetzelfde recht onder één naam samen, als 

 waarmede men van slingerplanten, parasieten, ja zelfs van heesters en 

 boomen spreekt. Even als de schimmels behooren ook de slingerplan_ 

 ten tot zeer verschillende natuurlijke familiën. Even als deze b men 

 echter ook de eersten in bepaalde physiologische kenmerken met elkan- 

 der overeen. Men zou dus kunnen zeggen dat de schimmels geen 

 stelselmatige afdeeling, maar wel een physiologische groep onder de 

 zwammen vormen. 



Wij willen thans allereerst elk dezer drie groepen aan een nadere 

 beschouwing onderwerpen, en beginnen daartoe met de schimmels. 



Iedereen kent de gewone blauwe schimmel. Zij komt op inkt, beschim- 

 meld brood en op vele ingemaakte spijzen maar al te dikwijls voor. In 

 haar jongste toestanden is zij wit; eerst als zij ouder wordt en sporen 

 of kiemkorrels begint te vormen , neemt zij een blauwe kleur aan. Deze 

 sporen zijn hare kiemen, elk schimmelplantje ontstaat uit zulk een 

 spore. Om de ontkieming en den groei der schimmelplant gemakkelyk 

 waar te nemen , behoeft men slechts zulke sporen op wat suikerwater 

 uit te zaaien. Men ziet door het mikroskoop, dat ze elk uit een cel 

 bestaan; deze groeit bij de ontkieming tot een klein buisje uit, dat, 

 allengs grooter wordend, zich naar alle zijden vertakt. Men kan de 

 takken met het bloote oog nog slechts even als uiterst fijne draden 

 waarnemen. Het mikroskoop leert ons dat ze hol zijn en door tus- 

 schenschotten in tal van cellen verdeeld. Als het plantje ouder wordt ^ 

 groeien er ook draden loodrecht van uit de anderen omhoog, en ver- 



