OVER HET INMAKEN VAN GROENTEN EN VRUCHTEN. 165 



heffen zich dus in de lucht. Deze draden vertakken zich , en snoeren aan 

 hare toppen bolronde cellen af, die een blauwe kleur aannemen en 

 de sporen zijn. Deze sporen zijn droog en kunnen door de lucht 

 gemakkelijk worden weggenomen en verplaatst. Zij worden in zulk een 

 groot aantal gevormd en in de lucht verspreid , dat men zeggen kan 

 dat ze overal voorkomen. Vallen zij op een plaats die voor haar ont- 

 wikkeling geschikt is , dan ontkiemen zij weldra en geven zoo aanlei- 

 ding tot een nieuwe schimmelvegetatie. Meestal vallen er talrijke zulke 

 sporen dicht bij elkander, de jonge plantjes vlechten hare fijne takken 

 dooreen, en zoo ontstaat het dikke, leerachtige vlies, dat somtijds ge- 

 leien en ingema.akte vruchten overdekt. 



Er zijn nog vele andere soorten van schimmels , die zich vooral in 

 de wijze, waarop hare sporen ontstaan, van elkander onderscheiden. 

 Het zou mij te ver voeren, wilde ik die allen beschrijven; ook is 

 zulk een beschrijving voor ons doel niet noodzakelijk. 



Schimmels leven bij voorkeur op vochtige stoffen of op de opper- 

 vlakte van vloeistoffen. In vochten ondergedompeld, ontwikkelen zij zich , 

 wegens gebrek aan lucht, slechts zeer langzaam en onvolledig; zij kunnen 

 hier nooit zoo krachtig worden, dat ze sporen beginnen te maken. Aan 

 de spijzen, waarop zij groeien, deelen zij spoedig den eigenaardigen duf- 

 fen smaak en den onaangenamen reuk mede, dien zij zei ven hebben. Op 

 den langen duar verteren zij deze stoffen bijua volkomen; een voor- 

 beeld moge dit ophelderen. NaoELi deed een brood in een blikken doos 

 en sloot deze met het deksel goed, maar niet luchtdicht. Na l ^',, jaar werd 

 de doos geopend; het brood was geheel vergaan, en er was slechts eene 

 kleine weeke, uit schimmels bestaande massa overgebleven. De talrijke 

 poriën in het brood maken dat de lucht overal doordringen kan, en dat 

 de schimmelplanten dus gelijktijdig alle deelen van het brood konden 

 aantasten. Ware dit niet het geval geweest, dan zouden 1'.^ jaar voor 

 zulk een algeheele vertering op lange na niet voldoende geweest zijn. 



In bet groot wordt deze vernielende werking van schimmels o. a. bij 

 het vergaan van boomstammen waargenomen. Hun hout bestaat bijna 

 geheel uit cellen die met lucht gevuld zijn; de schimmeldraden kun- 

 nen dus hier , even als in 't brood , tot in het binnenste der massa 

 doordringen. Tengevolge van hunne werking wordt het hout tendeele 

 vermolmd, tendeele voor de inwerking der lucht toegankelijk gemaakt , 

 die het langzamerhand geheel doet vergaan. Zóó worden in oorspronkelijke 

 wouden de omgevallen boomstammen allengs verteerd ; niet zelden vindt 



